بررسی عملکرد فنی و طرح اختلاط بهینه در مقاوم سازی بتن خودمتراکم با استفاده از الیاف FRP

بتن خودمتراکم به عنوان یکی از نوین ترین مصالح ساختمانی، به دلیل ویژگی های جریان یابی خود و امکان پر کردن قالب ها بدون نیاز به ویبره، در پروژه های پیچیده و اعضای دارای آرماتورگذاری متراکم، کاربرد گسترده ای یافته است. با این حال، مقاومت کششی محدود و حساسیت به ترک های موضعی، عملکرد ستون ها و اعضای فشاری تحت بارگذاری را به چالش می کشد.استفاده از الیاف FRP به عنوان مصالح تقویتی، امکان افزایش مقاومت، شکل پذیری و دوام بتن خودمتراکم را فراهم می آورد. الیاف FRP با توزیع یکنواخت در داخل بتن، ظرفیت تحمل بار محوری ستون ها و مقاومت خمشی آن ها را بهبود می بخشند و از گسترش ترک ها جلوگیری می کنند.هدف این پژوهش بررسی عملکرد فنی و ارائه طرح اختلاط بهینه بتن خودمتراکم مسلح با الیاف FRP است. مطالعات آزمایشگاهی و شبیه سازی های عددی نشان می دهند که تعیین درصد مناسب الیاف و ترکیب بهینه مواد اولیه، موجب افزایش مقاومت فشاری، کاهش تغییر شکل های جانبی و بهبود شکل پذیری ستون ها می شود.نتایج تحلیل ها نشان می دهد که استفاده از الیاف FRP نه تنها ظرفیت باربری ستون ها را افزایش می دهد بلکه رفتار غیرخطی آن ها را بهبود می بخشد و خطر شکست ناگهانی را کاهش می دهد. طراحی اختلاط بهینه با در نظر گرفتن نسبت آب به سیمان، میزان سنگدانه، مواد افزودنی و درصد الیاف، تاثیر قابل توجهی بر عملکرد طولانی مدت بتن دارد.همچنین استفاده از الیاف FRP موجب بهبود رفتار ترک پذیری و کاهش تمرکز تنش ها در نقاط بحرانی می شود. این امر به ویژه در ستون ها و اعضای باربر طولانی، اهمیت زیادی دارد و می تواند دوام و ایمنی سازه را افزایش دهد.نتایج پژوهش نشان می دهد که ترکیب بتن خودمتراکم و الیاف FRP با طرح اختلاط بهینه، امکان کاهش ترک های موضعی، افزایش مقاومت کششی و خمشی و بهبود رفتار غیرخطی اعضای سازه ای را فراهم می کند. این روش، راهکاری موثر برای مقاوم سازی سازه های بتنی موجود و طراحی سازه های نوین با دوام و ایمنی بالا ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مقام سازی ، الیاف ، بتن ، راهکار ، روش ، سازه.