سیاست گذاری فرهنگی و کنترل آسیب های اجتماعی در فضاهای شهری

کلانشهرها به دلیل تراکم جمعیت، ناهمگونی فرهنگی، شکاف طبقاتی و گسست روابط اجتماعی، بستر بالقوه ای برای بروز و اشاعه آسیب هایی چون اعتیاد، خشونت، حاشیه نشینی، بی هویتی و انزوای اجتماعی هستند. این امر لزوم رویکردی پیشگیرانه، سیستماتیک و چند بعدی به جای پاسخ های مقطعی و صرفا انتظامی را آشکار می سازد. فضاهای عمومی (پارکها، خیابانها، مراکز خرید، محلات) تنها مکان های فیزیکی نیستند، بلکه بستر شکل گیری تعاملات، هویت ها و کنش های اجتماعی هستند. کیفیت مدیریت فرهنگی این فضاها می تواند آنها را به محلی برای انسجام، خلاقیت و نشاط یا بالعکس، به کانون بروز ناهنجاری و آسیب تبدیل کند. بنابراین، سیاست گذاری فرهنگی هدفمند در این فضاها یک ضرورت راهبردی است.سیاستهای فرهنگی وارداتی یا نسخه های کلیشه ای اغلب در مواجهه با پیچیدگی های جامعه شهری ایران (با تنوع قومی، مذهبی، نسلی و اقتصادی) ناکارآمد هستند. این پژوهش می تواند چارچوبی سیاستی و اجرایی بومی ارائه دهد که مبتنی بر شناخت دقیق رابطه بین مولفه های فرهنگی خاص ایران و آسیب های اجتماعی در فضاهای شهری باشد.در این پژوهش ابزار سنجش و اندازه گیری صفات و میزان آسیب های اجتماعی در جامعه پرسشنامه است که توسط ۲۰۰ نفر از شهروندان ساکن شمال، جنوب، شرق و غرب تهران به صورت تصادفی و یکسان (هر جهت ۵۰ نفر) تکمیل شده است. نتایج پژوهش نشان داد که در آزمون فرضیه پژوهش سطح معنی داری آزمون رابطه ای- همبستگی متغیرهای سبک مدیریت فرهنگی و میزان آسیب های اجتماعی در جوامع برابر ۰۰۰/۰ محاسبه شد که کمتر از ۰۵/۰ می باشد بنابراین فرض صفر رد شده و با اطمینان ۹۵% می توان گفت رابطه معنی داری بین دو متغیر سبک مدیریت فرهنگی و میزان آسیب های اجتماعی در جوامع شهری وجود دارد و با توجه به منفی بودن علامت ضریب همبستگی (۶۵۴/۰-) بین دو متغیر رابطه معکوسی برقرار است به طوری که افزایش و توسعه ایفای نقش و وظایف مدیریت فرهنگی، با کاهش میزان آسیب های اجتماعی در جامعه رابطه ای مستقیم دارد. از طرفی مقدار ضریب همبستگی چندگانه مدل رگرسیونی برابر ۴۶/۰ به دست آمد. مقدار ضریب تعیین برابر ۳۸/۰ است یعنی ۳۸% از تغییرات میزان آسیب های اجتماعی توسط سبک مدیریت فرهنگی جامعه تبیین می شود.

کلیدواژه ها:

نقش و وظایف ، مدیریت فرهنگی ، آسیب های اجتماعی ، جوامع ، شهر تهران.