بررسی پیامدهای اجتماعی و آموزشی هوش مصنوعی بر دانش آموزان در مدارس دیجیتال

در دوران گذار از آموزش سنتی به آموزش مدرن، مدارس دیجیتال به عنوان پارادایم غالب قرن بیست و یکم ظهور کرده اند و هوش مصنوعی به عنوان موتور محرکه این تحول، ساختارهای یادگیری را دگرگون ساخته است. این پژوهش مروری با هدف واکاوی عمیق و چندجانبه پیامدهای اجتماعی و آموزشی ناشی از ادغام سیستم های هوشمند در اکوسیستم مدارس دیجیتال انجام شده است. مساله اصلی پژوهش، بررسی شکاف میان کارایی فنی الگوریتم های آموزشی و چالش های انسانی ناشی از کاهش تعاملات اجتماعی در فرآیند یادگیری است. روش پژوهش، تحلیل کیفی و مروری اسناد و منابع معتبر علمی داخلی و بین المللی است که به بررسی تاثیرات هوش مصنوعی بر یادگیری تطبیقی، شخصی سازی آموزش، مهارت های ارتباطی و سلامت روان دانش آموزان پرداخته اند. یافته های این تحقیق نشان می دهد که هوش مصنوعی با ارائه بازخوردهای آنی و محتوای متناسب با نیازهای فردی، کارایی آموزشی را به شدت ارتقا می دهد، اما هم زمان می تواند بستری برای انزوای اجتماعی، کاهش همدلی و وابستگی شناختی به ماشین ایجاد کند. مدارس دیجیتال برای دستیابی به توسعه پایدار، نیازمند بازنگری جدی در راهبردهای تربیتی خود هستند تا با تلفیق هوشمندی ماشین و نظارت انسانی، تعادلی میان پیشرفت تحصیلی و رشد مهارت های اجتماعی برقرار سازند. در نهایت، این مقاله بر لزوم تدوین پیوست های فرهنگی و اخلاقی برای به کارگیری فناوری در مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، مدارس دیجیتال ، پیامدهای اجتماعی ، یادگیری تطبیقی ، تعاملات دانش آموزی