نقش ارزیابی عملکردی در ارتقای انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف از این مقاله، بررسی جامع اثرات روش های سنجش عملکردی بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. سنجش عملکردی، رویکردی نوین در ارزشیابی آموزشی است که بر اندازه گیری توانایی دانش آموزان در به کارگیری دانش و مهارت های خود در موقعیت های واقعی تاکید دارد، برخلاف سنجش سنتی که عمدتا به یادآوری حقایق می پردازد. این مطالعه مروری کتابخانه ای به بررسی پیشینه های نظری و تجربی، اعم از پژوهش های داخلی و خارجی، در این زمینه می پردازد. یافته ها نشان می دهند که سنجش عملکردی می تواند به طور قابل توجهی انگیزش درونی دانش آموزان را افزایش دهد، زیرا حس استقلال، شایستگی و ارتباط را در آن ها تقویت می کند. علاوه بر این، استفاده از این روش ها با بهبود پیشرفت تحصیلی در سطوح عمیق تر یادگیری، توسعه مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و انتقال دانش به موقعیت های جدید همراه است. نتایج همچنین حاکی از آن است که بازخورد سازنده و فرصت های خودتنظیمی که در سنجش عملکردی فراهم می شود، نقش کلیدی در ارتقاء یادگیری و خودکارآمدی دانش آموزان دارد. در پایان، نتیجه گیری ها و پیشنهادهای کاربردی برای معلمان، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی ارائه شده است تا از پتانسیل کامل این رویکرد ارزشیابی در نظام آموزشی بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

سنجش عملکردی ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، ارزشیابی آموزشی ، یادگیری عمیق