تاثیر فعالیت های پرورشی و تربیتی بر تقویت هویت دینی و ملی دانش آموزان

هویت دینی و ملی به عنوان یکی از ابعاد بنیادین شکل گیری شخصیت و رفتار دانش آموزان، نقش مهمی در ثبات اجتماعی، تعهد فرهنگی و توسعه فردی آنان ایفا می کند. در دهه های اخیر، پژوهش ها نشان داده اند که آموزش رسمی به تنهایی نمی تواند هویت دینی و ملی را به طور موثر تقویت کند و فعالیت های پرورشی و تربیتی، به ویژه آن دسته که مبتنی بر تجربه مستقیم، مشارکت فعال و ارزش محوری هستند، سهم بسزایی در شکل دهی به نگرش ها، باورها و ارزش های دانش آموزان دارند. این مقاله با رویکرد مروری، ضمن بررسی ادبیات موجود در حوزه فعالیت های پرورشی و تربیتی، نقش آن ها در تقویت هویت دینی و ملی را تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد که فعالیت هایی مانند اردوهای تربیتی، برنامه های مشارکتی مدرسه، مراسم ملی و مذهبی، گروه های دانش آموزی و برنامه های آموزشی خارج از کلاس، می توانند علاوه بر افزایش تعلق فرهنگی، باعث تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی، وفاداری به ارزش های دینی و ملی و توسعه مهارت های همزیستی و همکاری در دانش آموزان شوند. همچنین، پژوهش ها بر اهمیت طراحی برنامه های منسجم، بومی و متناسب با سن و فرهنگ دانش آموزان تاکید دارند. این مقاله می تواند به سیاست گذاران، مربیان و معلمان در بهبود کیفیت برنامه های پرورشی و تربیتی و ارتقای هویت دینی و ملی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

هویت دینی ، هویت ملی ، فعالیت های پرورشی ، تربیت دانش آموز ، مدرسه ، آموزش غیررسمی.