مطالعه تطبیقی و نظام مند کلاس های چند پایه در ایران و کشورهای های پیشرو

کلاس های چندپایه به عنوان یکی از پیچیده ترین الگوهای سازمان دهی آموزشی در نظام های تربیتی جهان شناخته می شوند؛ الگوهایی که در آن معلم به صورت هم زمان با چند سطح سنی و تحصیلی کار می کند و ناگزیر است راهبردهای چندلایه، رویکردهای انعطاف پذیر و شیوه های تدریس تلفیقی را به کار گیرد. در ایران، کلاس های چندپایه عمدتا در مناطق روستایی و کم جمعیت شکل می گیرند؛ با این حال، ظرفیت ها و چالش های آن ها اغلب در مقایسه با کشورهای پیشرو کمتر واکاوی شده و تحلیل منسجم و نظام مند از عملکرد آن ها وجود ندارد. پژوهش حاضر به دنبال آن است تا با استفاده از مطالعه تطبیقی و روش نظام مند اسنادی، نقاط اشتراک و افتراق میان کلاس های چندپایه در ایران و کشورهای پیشرو را بررسی کرده و بر مبنای آن چارچوبی تحلیلی برای بهبود کارایی این نوع کلاس ها ارائه دهد.روش پژوهش بر پایه گردآوری و تحلیل اسناد معتبر، گزارش های سیاست آموزشی، پژوهش های میدانی و مستندات برنامه های درسی بین المللی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد کشورهای پیشرو با بهره گیری از برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر، آموزش مبتنی بر پروژه، نقش فعال معلم به عنوان سازمان دهنده یادگیری، استفاده از ابزارهای فناوری، و ایجاد ساختارهای حمایتی، توانسته اند کلاس های چندپایه را به محیطی غنی برای یادگیری عمیق تبدیل کنند. در مقابل، در ایران هنوز چالش هایی مانند محدودیت منابع، ضعف توانمندسازی معلمان، عدم انسجام برنامه های درسی و کمبود الگوهای تدریس چندسطحی مشاهده می شود.این پژوهش با ارائه تحلیل تطبیقی، تلاش می کند تصویری دقیق از جایگاه ایران در مقایسه با الگوهای جهانی ترسیم کرده و راهکارهای مبتنی بر شواهد برای ارتقای کیفیت کلاس های چندپایه ارائه دهد. نتایج می تواند برای سیاست گذاران، برنامه ریزان درسی و معلمان مناطق چندپایه راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

کلاس های چندپایه ، مطالعه تطبیقی ، نظام های آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، کشورهای پیشرو