نقش عدالت ترمیمی در کاهش تکرار جرم در میان مرتکبان خشونت های خانگی

این مقاله به بررسی نقش عدالت ترمیمی در کاهش تکرار جرم (recidivism) میان مرتکبان خشونت های خانگی می پردازد. با مروری انتقادی بر ادبیات فارسی و بین المللی، چارچوب مفهومی عدالت ترمیمی، چالش ها و فرصت های کاربرد آن در پرونده های خشونت خانگی، و شواهد موجود درباره تاثیر آن بر کاهش تکرار جرم تحلیل شده اند. شواهد تجربی نشان می دهد که مداخلات مبتنی بر عدالت ترمیمی، در صورت طراحی دقیق، تضمین های ایمنی مناسب و نظارت موثر، می توانند منجر به افزایش مسئولیت پذیری مرتکب، رضایت آسیب دیدگان و در برخی مطالعه ها کاهش نرخ بازتکرار جرم شوند. در مقابل، نگرانی هایی درباره بازتروما برای زیان دیدگان، نقص در ارزیابی ریسک و محدودیت های فرهنگی-حقوقی مطرح است که مانع اجرای فراگیر می شود. با توجه به وضعیت نظام حقوقی و فرهنگی ایران، مقاله بر لزوم طراحی پروتکل های بومی شده، آموزش تسهیل گران، و ترکیب عدالت ترمیمی با مداخلات حمایتی برای قربانیان تاکید می کند و پیشنهاداتی برای سیاست گذاری و پژوهش آتی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

عدالت ترمیمی ، خشونت خانگی ، تکرار جرم ، مسئولیت پذیری ، ارزیابی ریسک ، بازپذیری اجتماعی