رابطه بهزیستی معنوی با تاب آوری خانواده و شادکامی نقش میانجی همدلی عاطفی در زنان متاهل

بهزیستی معنوی یکی از مولفه های بنیادین سلامت روان است که می تواند به عنوان منبعی درونی در مقابله با چالش های زندگی فردی و خانوادگی عمل کند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان بهزیستی معنوی با تاب آوری خانواده و شادکامی، با تاکید بر نقش میانجی همدلی عاطفی در زنان متاهل است. با توجه به اهمیت فزاینده سلامت روان و کارکردهای خانواده در شرایط اجتماعی معاصر، مطالعه حاضر تلاش می کند تا درکی عمیق تر از سازوکارهای روان شناختی موثر بر سازگاری خانوادگی و افزایش کیفیت زندگی ارائه دهد. این پژوهش از نظر ماهیت، مطالعه ای کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی کتابخانه ای است و با بهره گیری از مرور نظام مند منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی، کتاب ها و مستندات نظری انجام شده است. بررسی ادبیات نظری نشان می دهد که بهزیستی معنوی با ایجاد احساس هدفمندی، امید و اتصال وجودی، می تواند ظرفیت روان شناختی افراد را برای مقابله با تنش های زندگی تقویت کند و از این طریق تاب آوری خانواده را ارتقا بخشد. همچنین، شواهد پژوهشی حکایت از آن دارد که سطوح بالاتر بهزیستی معنوی با افزایش احساس رضایت، هیجانات مثبت و شادکامی همراه است. از سوی دیگر، همدلی عاطفی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی روابط بین فردی، نقشی واسطه ای در تقویت ارتباط میان عوامل معنوی و پیامدهای مثبت روان شناختی ایفا می کند. مرور مطالعات نشان می دهد زنانی که از سطح بالاتری از همدلی برخوردارند، به احتمال بیشتری تاثیر سازنده بهزیستی معنوی را در روابط خانوادگی تجربه می کنند و این امر می تواند به افزایش تاب آوری و شادکامی منجر شود. نتایج حاصل از تحلیل منابع بیانگر آن است که بهزیستی معنوی نه تنها به صورت مستقیم، بلکه از طریق ارتقای همدلی عاطفی، زمینه ساز بهبود کارکردهای خانوادگی و افزایش شادکامی در زنان متاهل است. یافته های پژوهش حاضر اهمیت توجه به مولفه های معنوی و هیجانی در برنامه های ارتقای سلامت روان زنان و خانواده را برجسته می سازد و پیشنهاد می کند که مداخله های مبتنی بر معنویت و همدلی می توانند نقش موثری در تقویت پویایی و سازگاری خانواده ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

بهزیستی معنوی ، تاب آوری خانواده ، شادکامی ، همدلی عاطفی ، زنان متاهل