الگوی معاصر سازی آرایه های معماری ایرانی در طراحی جداره های شهری

آرایه های معماری فراتر از نقش زینتی حامل معنا، هویت و کارکردهایی اند که در شکل دهی به سیمای شهری و تجربه ی فضا نقش آفرین بوده اند. در معماری ایران این عناصر به عنوان پلی میان زیبایی شناسی، عملکرد و مفاهیم فرهنگی عمل کرده و همواره بازتابی از تعامل خلاقانه معمار با بستر اقلیمی و اجتماعی بوده اند. با این حال، تحولات معاصر در فناوری، اقتصاد ساخت و جریانهای فکری پیوند تاریخی آرایه ها با ساختار و معنا را کمرنگ کرده است. دغدغه ی اصلی این پژوهش یافتن راههایی برای بازخوانی و معاصر سازی این میراث بصری فضایی است به گونه ای که بتواند هم به نیازهای عملکردی و زیباشناختی امروز پاسخ دهد و هم استمرار هویت و غنای فرهنگی را تضمین کند. این اساس با اتکا به تحلیلهای تطبیقی و ارزیابی قابلیتهای معاصر سازی، مسیرهایی برای ادغام زبان طراحی بومی با ابزارها و فناوریهای نوین پیشنهاد شده است تا آرایه ها بار دیگر به جایگاهی فراتر از لایه ی الحاقی در فرآیند طراحی معاصر دست یابند.

کلیدواژه ها:

آرایه های معماری ، معاصر سازی ، جداره شهری ، طراحی نما