نقش معلم به عنوان تسهیل گر در یادگیری خودراهبر دانش آموزان

در دهه های اخیر، تحول نگرش ها به فرایند آموزش، معلم را از نقش سنتی انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری خودراهبر تبدیل کرده است. یادگیری خودراهبر به عنوان رویکردی نوین، دانش آموزان را در مرکز فرایند آموزش قرار داده و بر توسعه مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله، و مسئولیت پذیری فردی تاکید دارد. نقش معلم در این مدل آموزشی، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است؛ زیرا معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری، بستر و فرصت هایی را فراهم می کند تا دانش آموزان بتوانند با انگیزه و خوداتکایی، مسیر یادگیری خود را مدیریت کنند. این مطالعه با مرور ادبیات مرتبط و تحلیل شواهد پژوهشی، به بررسی ویژگی ها، مهارت ها و راهکارهای موثر معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری خودراهبر پرداخته است. نتایج نشان می دهد که معلمان موفق در این نقش، ضمن ایجاد فضای حمایتی و تعامل موثر، با استفاده از فناوری های آموزشی و روش های فعال یاددهی-یادگیری، به تقویت خودکارآمدی و استقلال دانش آموزان کمک می کنند. اهمیت تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودارزیابی نیز به عنوان شاخص های کلیدی در تحقق یادگیری خودراهبر تاکید شده است. این پژوهش بر لزوم بازنگری در برنامه های آموزشی و تربیتی معلمان برای توانمندسازی آنان در نقش تسهیل گر تاکید دارد و پیشنهاد می کند سیاستگذاران آموزشی با حمایت از توسعه حرفه ای معلمان، زمینه را برای بهبود کیفیت یادگیری و توسعه همه جانبه دانش آموزان فراهم کنند

کلیدواژه ها:

معلم تسهیل گر ، یادگیری خودراهبر ، مهارت های خودتنظیمی ، فناوری آموزشی ، استقلال یادگیری ، یادگیری فعال ، توسعه حرفه ای معلمان