یادگیری مادام العمر به مثابه ستون فقرات ایمنی شهری: تحلیلی بر ضرورت آموزش مستمر در تمامی سطوح سازمان آتش نشانی

در محیط شهری که به طور فزاینده ای پیچیده و پویا می شود، سازمان های آتش نشانی دیگر نمی توانند به مدل آموزشی سنتی “یک بار آموزش برای تمام عمر خدمت” اتکا کنند. این مقاله با روش شناسی مروری-تحلیلی، استدلال می کند که آموزش مستمر و توسعه حرفه ای مادام العمر، نه یک گزینه، بلکه یک ضرورت راهبردی برای حفظ کارآمدی، ایمنی و تاب آوری سازمانی است. یافته ها نشان می دهد که نیازهای آموزشی در سه سطح کلیدی سازمان—عملیاتی (آتش نشانان)، تاکتیکی (افسران و فرماندهان میانی) و راهبردی (مدیران ارشد)—کاملا متمایز است. در حالی که آتش نشانان به تمرین مستمر مهارت های فنی و انطباق با فناوری های جدید نیاز دارند، افسران باید بر تصمیم گیری تحت فشار و فرماندهی حادثه متمرکز شوند و مدیران ارشد نیازمند کسب شایستگی در حوزه هایی چون مدیریت مالی، سیاست گذاری عمومی و تحلیل داده های کلان هستند. این پژوهش نتیجه می گیرد که گذار از برنامه های آموزشی پراکنده به یک “فرهنگ یادگیری” یکپارچه، که در آن آموزش به بخشی از فعالیت روزمره و مسیر شغلی هر فرد تبدیل شود، مهم ترین عامل در تضمین آمادگی سازمان آتش نشانی برای مواجهه با بحران های قرن بیست و یکم است. در پایان، پیشنهاداتی کاربردی برای طراحی و پیاده سازی چنین چارچوب آموزشی جامعی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مستمر ، توسعه حرفه ای ، سازمان آتش نشانی ، یادگیری سازمانی ، مدیریت بحران ، شایستگی محوری ، یادگیری مادام العمر.