از ابزار پشتیبان تا توانمندساز راهبردی: معماری نرم افزار به مثابه هسته تحول دیجیتال در آتش نشانی نوین

این مقاله بر این فرضیه استوار است که نقش مهندسی نرم افزار در سازمان های آتش نشانی از یک حوزه پشتیبانی فنی به یک توانمندساز راهبردی محوری تغییر یافته است که قادر به دگرگونی کامل پارادایم مدیریت حوادث است. به طور سنتی، نرم افزار به عنوان ابزاری برای وظایف گسسته مانند اعزام یا گزارش نویسی تلقی می شد. این مقاله با روش شناسی مروری-تحلیلی، استدلال می کند که این دیدگاه منسوخ شده و امروزه مهندسی نرم افزار، “معماری سیستم عصبی دیجیتال” سازمان را بر عهده دارد. یافته ها نشان می دهد که این تحول بر چهار ستون اصلی مهندسی نرم افزار استوار است: ۱) معماری یکپارچه ساز داده ها برای غلبه بر سیلوهای اطلاعاتی و ایجاد یک منبع حقیقت واحد (Single Source of Truth)؛ ۲) پیاده سازی هوش مصنوعی و تحلیل آنی برای گذار از تصمیم گیری واکنشی به پیش بینی و مداخله پیشگیرانه؛ ۳) طراحی تعامل انسان و کامپیوتر (HCI) متناسب با شرایط بحرانی برای تضمین کارایی در اوج استرس؛ و ۴) به کارگیری معماری های نرم افزاری تاب آور و مقیاس پذیر (مانند میکروسرویس ها و رایانش ابری) برای تضمین پایداری سیستم. این پژوهش نتیجه می گیرد که پذیرش مهندسی نرم افزار به عنوان یک شایستگی اصلی—و نه یک سرویس جانبی—یک ضرورت غیرقابل اجتناب برای بقا و کارآمدی سازمان های آتش نشانی در عصر دیجیتال است و مستقیما به افزایش ایمنی عملیاتی و تاب آوری شهری منجر می شود.

کلیدواژه ها:

مهندسی نرم افزار ، تحول دیجیتال ، آتش نشانی ، معماری نرم افزار ، توانمندساز راهبردی ، مدیریت بحران ، هوش مصنوعی ، سیستم های فرماندهی.