از استانداردسازی تا بومی سازی: تحلیلی تطبیقی بر کیفیت آموزش عالی در پارادایم های مختلف جهانی

این مقاله به تحلیل تطبیقی مفهوم “کیفیت” در آموزش عالی در سطح بین المللی می پردازد و استدلال می کند که استانداردهای جهانی، به ویژه آن هایی که توسط نظام های رتبه بندی بین المللی ترویج می شوند، اغلب منعکس کننده یک پارادایم خاص (عمدتا مدل دانشگاه تحقیقاتی آنگلوساکسون) هستند. این امر سیستم های آموزش عالی در زمینه های فرهنگی و اقتصادی متفاوت را با چالش انطباق یا حفظ هویت بومی خود مواجه می کند. این پژوهش با روش شناسی مروری-تحلیلی، ادبیات حوزه آموزش تطبیقی و سیاست گذاری آموزش عالی را مورد واکاوی قرار داده و سه پارادایم اصلی را شناسایی و مقایسه می کند: ۱) مدل بازارمحور و پژوهش محور (آنگلوساکسون)، ۲) مدل دولت محور و مبتنی بر کالای عمومی (اروپای قاره ای)، و ۳) مدل دولت توسعه گرا (شرق آسیا). یافته ها نشان می دهد که هر مدل دارای نقاط قوت و ضعف منحصر به فردی در تعریف و دستیابی به کیفیت است و تقلید کورکورانه از مدل غالب، می تواند به نادیده گرفتن ماموریت های محلی دانشگاه ها، افزایش نابرابری و تخصیص ناکارآمد منابع منجر شود. این مقاله نتیجه گیری می کند که مسیر به سوی کیفیت پایدار، نه در استانداردسازی یکسان، بلکه در ایجاد یک “توازن هوشمندانه” بین معیارهای جهانی و ضرورت های ملی نهفته است و پیشنهاداتی کاربردی برای سیاست گذاران جهت تدوین چارچوب های ارزیابی کیفیت بومی و در عین حال معتبر جهانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، کیفیت در آموزش عالی ، استانداردهای بین المللی ، رتبه بندی دانشگاهی ، آموزش تطبیقی ، سیاست گذاری آموزشی ، جهانی شدن آموزش.