یادگیری عمیق در پرتو فناوری های نوین آموزشی

پژوهش حاضر با هدف تبیین سازوکارهای موثر فناوری های نوین آموزشی در تقویت یادگیری عمیق، چارچوبی یکپارچه برای طراحی، اجرا و سنجش ارائه می کند. روش تحقیق به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور انتقادی مقالات معتبر انجام شد. در این چارچوب، یادگیری عمیق به مثابه ترکیب فهم مفهومی، انتقال به موقعیت های تازه، خودتنظیمی و تفکر انتقادی تعریف شده و نقش فناوری در فراهم کردن تجربه های اصیل، بازخورد بلادرنگ و شخصی سازی مسیر یادگیری تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهد بهره گیری هدفمند از محیط های یادگیری هوشمند، کلاس آمیخته و کلاس معکوس، واقعیت افزوده و شبیه سازها، و بازی وارسازی سنجیده، موجب افزایش درگیری شناختی، ماندگاری آموخته ها و کیفیت حل مسئله می شود. همچنین تغییر نقش معلم از ناقل محتوا به طراح تجربه و راهنما، و به کارگیری سنجش اصیل شامل پورتفوی دیجیتال، روبریک های شفاف و تحلیل داده های یادگیری برای پایش فرایند و پیامد ضروری است. تحلیل چالش ها نشان داد عدالت دسترسی، سواد داده و ملاحظات اخلاقی، و نیز پشتیبانی سازمانی و توسعه حرفه ای معلمان پیش شرط های موفقیت هستند. در پایان، مجموعه ای از راهکارهای عملی شامل طراحی تکلیف های مسئله محور، چندرسانه ای هدفمند، بازخورد چندمنبعی و شخصی سازی مبتنی بر داده پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، فناوری های نوین ، طراحی آموزشی ، تحلیل یادگیری ، سنجش اصیل ، کلاس معکوس