طراحی مدل تلفیقی تربیت، روان شناسی و هوش مصنوعی برای بهبود رفتارهای یادگیری دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی نقش و کارکردهای هوش مصنوعی در آموزش و پرورش ایران و تحلیل پیامدهای تربیتی، روان شناختی، فرهنگی و مدیریتی آن انجام شده است. مسئله اصلی تحقیق آن است که با وجود گسترش روزافزون فناوری های هوشمند، میزان آمادگی مدارس، معلمان و نظام آموزشی برای بهره گیری موثر از این فناوری همچنان نامشخص است و پیامدهای مثبت و منفی آن نیازمند تحلیل دقیق است. در راستای این هدف، پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و بر پایه تحلیل محتوای اسناد علمی، گزارش های رسمی و پژوهش های معتبر داخلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند کیفیت یادگیری را از طریق شخصی سازی آموزش، ارائه بازخورد دقیق، تحلیل عملکرد تحصیلی و کاهش خطای انسانی بهبود بخشد و نقش معلم را از انتقال دهنده دانش به هدایت گر یادگیری ارتقا دهد. همچنین مشخص شد که این فناوری در مدیریت آموزشی، پیش بینی افت تحصیلی، برنامه ریزی درسی و تحلیل داده های مدرسه نقش موثری دارد. با این حال، چالش هایی مانند کمبود زیرساخت ها، ضعف سواد فناوری، نگرانی های اخلاقی، کاهش تعاملات انسانی و احتمال تضعیف مهارت های اجتماعی نیز از نتایج مهم پژوهش است. در جمع بندی، پژوهش تاکید می کند که بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش و پرورش ایران تنها در صورتی اثربخش خواهد بود که با آموزش معلمان، توسعه زیرساخت ها، تدوین سیاست های ملی و توجه به ارزش های تربیتی و فرهنگی همراه باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، یادگیری شخصی سازی شده ، مدیریت آموزشی ، پیامدهای تربیتی