اثربخشی برنامه های مداخله زودهنگام بر تقویت گفتار کودکان با خطر تاخیر زبانی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی برنامه های مداخله زودهنگام مبتنی بر شواهد، در ارتقاء مهارت های گفتاری کودکان در معرض خطر تاخیر زبانی بود. این مطالعه با رویکردی شبه آزمایشی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل صورت پذیرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان ۲ تا ۳ ساله ای بود که بر اساس ارزیابی های اولیه، در رده سنی خود در معرض خطر تاخیر زبانی قرار گرفته بودند. نمونه ای متشکل از ۴۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس و تصادفی خوشه ای (با تخصیص تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل) انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ هفته تحت برنامه مداخله زودهنگام فشرده قرار گرفت که بر تقویت واج شناسی، واژگان، ساختار جمله و مهارت های تعاملی متمرکز بود. گروه کنترل صرفا خدمات معمول و استاندارد مرکز را دریافت کردند. ابزارهای سنجش شامل آزمون های استاندارد گفتار و زبان مانند آزمون جامع رشد زبانی و مقیاس سنجش مهارت های گفتاری بود. روایی صوری و محتوایی توسط متخصصان اعتبارسنجی شد و پایایی آزمون-بازآزمون برای ابزارهای اصلی محاسبه گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی شامل آزمون های کولموگروف-اسمیرنف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها، آزمون لون برای همگنی واریانس ها و آزمون های تی مستقل و تحلیل کوواریانس (آنالیز کوواریانس) برای مقایسه میانگروهی انجام شد. نتایج آزمون تی مستقل در مرحله پیش آزمون نشان داد که تفاوت معناداری بین دو گروه از نظر سطح اولیه مهارت های گفتاری وجود ندارد ([p > ۰.۰۵]). با این حال، تحلیل کوواریانس در مرحله پس آزمون حاکی از بهبود معنادار و قابل توجه در تمامی شاخص های گفتاری گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بود ([p < ۰.۰۰۱]). این یافته ها نشان می دهد که مداخله زودهنگام ساختاریافته و هدفمند، تاثیر مثبتی بر تسریع و بهینه سازی فرایند کسب گفتار در کودکان در معرض خطر دارد و می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در مداخلات بالینی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مداخله زودهنگام ، تاخیر زبانی ، تقویت گفتار ، رشد زبانی ، آسیب شناسی گفتار و زبان ، کودکان پیش دبستانی.