چگونه تلفیق هنر و فناوری کیفیت آموزش معلمان را دگرگون می کند؟

همگامی با تحولات پرشتاب عصر دیجیتال، بازنگری بنیادین در پارادایم های تربیت معلم را اجتناب ناپذیر کرده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی هم افزایی میان «هنر» و «فناوری» در برنامه های درسی تربیت معلم، به بررسی چالش ها و فرصت های این تلفیق و تاثیر آن بر رشد حرفه ای معلمان آینده می پردازد. هدف غایی، تبیین کارکردهای چندگانه (آموزشی، فرهنگی و فناورانه) و ارائه الگویی برای طراحی اکوسیستم های یادگیری خلاق است.این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی است. داده های پژوهش با ترکیبی از مطالعات کتابخانه ای و میدانی (بررسی دیدگاه های خبرگان و دانشجومعلمان) گردآوری شده و با رویکرد «تحلیل محتوای استقرایی» مورد پردازش قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که اثربخشی تلفیق هنر و فناوری تابعی از پنج مولفه کلیدی است: توسعه زیرساخت های دیجیتال، ارتقای شایستگی های دوگانه (فناورانه-هنری) مدرسان، اصلاح نگرش فرهنگی به فناوری، استقرار نظام ارزیابی عملکردی و حمایت های نهادی. تحلیل ها حاکی از آن است که این هم نشینی راهبردی، منجر به تقویت مولفه هایی چون خلاقیت پداگوژیک، سواد رسانه ای انتقادی، انگیزش شغلی و بازتعریف هویت حرفه ای معلمان می شود. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که طراحی برنامه های درسی بر اساس مدل های تلفیقی نظیر TPACK بازمهندسی شود؛ به گونه ای که هنر در جایگاه «بستر فرهنگی» و فناوری در نقش «ابزار نوآوری» عمل کنند. این رویکرد می تواند زیربنای تربیت معلمانی پژوهشگر، خلاق و منطبق با نیازهای آموزشی نسل آینده ایران باشد.

کلیدواژه ها:

تلفیق هنر و فناوری ، بازمهندسی تربیت معلم ، پداگوژی خلاق ، مدل دانش محتوایی-پداگوژیکی-فناورانه (TPACK) ، سواد رسانه ای