تاثیر فعالیت های گروهی بر رشد اجتماعی و روانی کودکان

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر فعالیت های گروهی بر رشد اجتماعی و روانی کودکان در محیط مدرسه است. این مطالعه با تکیه بر چارچوب نظری «یادگیری اجتماعی بندورا» و «نظریه رشد روانی–اجتماعی اریکسون»، درصدد تبیین نقش تعاملات گروهی در تقویت مهارت های اجتماعی، همدلی، اعتماد به نفس و تنظیم هیجانی کودکان است. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بوده و جامعه ی آماری شامل کلیه ی دانش آموزان پایه ی سوم تا پنجم ابتدایی مدارس شهر تهران است. نمونه ای مشتمل بر ۱۲۰ دانش آموز با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و داده ها با پرسشنامه های استاندارد رشد اجتماعی (Matson et al., ۲۰۱۱) و سلامت روانی (Goldberg, ۱۹۷۸) جمع آوری شده است. نتایج نشان داد بین سطح مشارکت در فعالیت های گروهی و رشد اجتماعی کودکان رابطه ی مثبت و معنادار وجود دارد و همچنین این فعالیت ها همبستگی منفی با شاخص های اضطراب و گوشه گیری روانی نشان دادند (p<۰.۰۱). به طور کلی، یافته ها تایید می کنند که تجارب گروهی در کلاس، عامل موثر در ارتقای مهارت های بین فردی و سازگاری روانی کودکان است. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت گنجاندن فعالیت های گروه محور در برنامه های درسی و فوق برنامه مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فعالیت گروهی ، رشد اجتماعی ، رشد روانی ، تعامل ، کودکان مدرسه ای