راهنمای جامع معماری اقلیمی با تمرکز بر اقلیم های مختلف ایران

معماری اقلیمی رویکردی است که تلاش می کند ساختمان را در هماهنگی کامل با شرایط آب وهوایی پیرامون آن شکل دهد تا بدون اتکا به انرژی های فسیلی، بیشترین میزان آسایش حرارتی و کمترین اتلاف انرژی را فراهم کند. ایران با داشتن گستره ای وسیع و تنوع چشمگیر آب وهوایی، نمونه ای ممتاز برای مطالعه و به کارگیری اصول معماری اقلیمی به شمار می رود؛ زیرا هر اقلیم الگوهای بومی و تاریخی ویژه ای را در خود پرورش داده که نشان دهنده تعامل هوشمندانه مردم با طبیعت بوده است.اقلیم گرم و خشک مرکز ایران با روزهای بسیار گرم، شب های نسبتا سرد و رطوبت پایین مشخص می شود. معماری این مناطق بر کاهش تابش مستقیم خورشید، ایجاد فضاهای سایه دار و بهره گیری از جرم حرارتی بالا استوار است. حیاط مرکزی، بادگیرها، دیوارهای قطور خشتی و طاق های قوسی از برجسته ترین سازه های هماهنگ با این اقلیم هستند. این عناصر به تهویه هوا، ذخیره حرارت و تعدیل دما کمک می کنند.در اقلیم سرد و کوهستانی، زمستان های طولانی و سرد چالش اصلی است. خانه ها معمولا با بازشوهای محدود و کوچک ساخته می شوند تا اتلاف حرارت به حداقل برسد. استفاده از مصالح سنگین و حجیم، ایجاد فضاهای فشرده، و جهت گیری بنا به سوی جنوب برای دریافت حداکثری نور خورشید از اصول اصلی طراحی در این مناطق است. در این اقلیم، گرمایش خورشیدی غیرفعال بسیار موثر واقع می شود.

کلیدواژه ها:

ایران ، اقلیم های مختلف ، معماری ، مصالح ، جذب حرارت ، ایوان های عمیق.