پیش بینی گرایش به افکار خودکشی بر اساس بحران هویت و باورهای دینی با نقش واسطه ای تاب آوری در بین جوانان شهر یاسوج

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش بحران هویت و باورهای دینی با نقش واسطه ای تاب آوری در گرایش به افکار خودکشی در بین جوانان شهر یاسوج انجام گرفت. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه جوانان بین ۱۸ تا ۳۰ سال شهر یاسوج در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند، که جمعیت آنها بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۹۵۳۲۵ بود. از میان جامعه ی آماری بر اساس فرمول کوکران، و در نظر گرفتن ضریب خطای ۴ درصد و سطح اطمینان ۹۵ درصد، حجم نمونه آماری ۳۸۴ نفر برآورد شد. ملاک تعیین دوره جوانی در این پژوهش بر اساس نظر سازمان ملی جوانان فاصله سنی بین ۳۰-۱۸ سال است (سازمان ملی جوانان، ۱۴۰۲). در این پژوهش جهت تعیین حجم نمونه از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای استفاده شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳)، گرایش به افکار خودکشی بک (۲۰۰۳)، باورهای مذهبی افراد جورج (۱۹۹۸) و بحران هویت احمدی (۱۳۷۶) استفاده شد. بعد از جمع آوری و استخراج داده ها، نمرات شرکت کنندگان با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه و به وسیله نرم افزار آماری spss-۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج رگرسیون نشان داد که بحران هویت، تاب آوری و باورهای دینی توانستند افکار خودکشی را در جوانان پیش بینی کنند؛ این پیش بینی در بحران هویت با ضریب بتای ۲۱/۰، تاب آوری با ضریب بتای ۰۷/۰- و باورهای با ضریب بتای ۲۹/۰- به دست آمد. از این رو توجه به این متغیرها در حوزه آسیب شناسی روانی و تدوین مداخله های آموزشی و درمانی در مورد گرایش به افکار خودکشی می تواند مفید باشد.

کلیدواژه ها:

بحران هویت ، باورهای دینی ، تاب آوری ، افکار خودکشی و جوانان.