نقش بازی و فعالیت های انگیزشی در عملکرد یادگیری

بازی، به عنوان یک فعالیت ذاتی و ساختارمند در فرآیند رشد و یادگیری انسان، نقشی فراتر از صرفا سرگرمی ایفا می کند. این پژوهش به بررسی تحلیلی تاثیرات دوسویه بازی و فعالیت های انگیزشی بر بهبود عملکرد یادگیری در محیط های آموزشی می پردازد. در دنیای امروز که توجه دانش آموزان به شدت تحت تاثیر عوامل محیطی و دیجیتال قرار دارد، استفاده هدفمند از بازی و تقویت انگیزش درونی، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای دستیابی به یادگیری عمیق و پایدار است. یادگیری موثر نیازمند یک محیط محرک است که در آن دانش آموز احساس شایستگی، خودمختاری و ارتباط با همسالان داشته باشد. نظریه های روان شناسی تربیتی، به ویژه مدل خودتعیین گری (SDT)، نشان می دهند که انگیزش درونی، که اغلب از طریق فعالیت های چالش برانگیز اما قابل دسترس (مشابه بازی) برانگیخته می شود، موثرترین راه برای تثبیت دانش و مهارت است. این مقاله با مرور مبانی نظری و یافته های پژوهشی مرتبط، به تشریح چگونگی تبدیل بازی به یک ابزار شناختی و انگیزشی قدرتمند می پردازد و راهکارهایی عملی برای معلمان ارائه می دهد تا بتوانند با تلفیق این دو عنصر، محیط یادگیری را پویا و معنادار سازند. نتایج حاصل از مطالعات مروری نشان می دهد که رویکردهای مبتنی بر بازی و انگیزش، به طور معناداری مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش داده و عمق یادگیری را بهبود می بخشند..

کلیدواژه ها:

بازی ، انگیزش ، یادگیری ، روان شناسی تربیتی ، رویکردهای نوین تدریس ، مدل خودتعیین گری