نقش فرزندآوری در پیش بینی رضایت از زندگی، اعتیاد به فضای مجازی و سلامت عمومی زنان خانه دار

علاقه به فرزند و بچه دار شدن، یک خواسته طبیعی و فطری است که در همه انسان ها وجود دارد. داشتن فرزند در ایران با مجموعه ای از مفاهیم گره خورده که از یک سو، با معانی فردی و وجودی و از سوی دیگر، به ساختار اجتماعی پیوند خورده است. در این راستا، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فرزندآوری در پیش بینی رضایت از زندگی، اعتیاد به فضای مجازی و سلامت عمومی زنان خانه دار است. جامعه آماری این پژوهش، زنان خانه دار شهر قم در سال ۱۴۰۲ هستند که تعداد ۲۰۰ نفر از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه سلامت عمومی کلدبرگ، رضایت از زندگی و اعتیاد به اینترنت یانگ، پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل آماری داده ها با روش آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیره نشان می دهد که، میان افسردگی، اضطراب و اعتیاد به فضای مجازی با تعداد فرزندان زنان خانه دار، همبستگی منفی معنادار، و میان رضایت از زندگی و کارکرد اجتماعی، همبستگی مثبت معنادار وجود دارد. نتایج پژوهش نشان می دهد هرچه تعداد فرزندان در خانواده افزایش یابد، از میزان افسردگی، اضطراب و اعتیاد به فضای مجازی زنان خانه دار کاسته شده و میزان رضایت از زندگی آنان افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

childbearing ، Internet addiction ، life satisfaction ، General Health ، housewives