تحلیل فقهی حقوقی ازدواج سرپرست با فرزندخوانده

فرزندخواندگی نهادی حقوقی، اخلاقی و اجتماعی است که به واسطه آن، رابطه ی خاص حقوقی بین کودک بی سرپرست یا بد سرپرست و زن و شوهر یا زن فاقد شوهر و اولاد، تحت شرایط و ضوابط خاصی به وجود می آید. هدف مقاله پیش رو بررسی مساله ازدواج سرپرست با فرزندخوانده از دیدگاه فقه و حقوق موضوعه ایران است. در این مقاله از روش کتابخانه ای و اسنادی استفاده شده است. بحث از وضعیت حقوقی ازدواج فرزندپذیر با فرزند خوانده به جهت طرح آن در مجامع علمی و رسانه ای که در پی درخواست قانونی شدن ممنوعیت چنین ازدواجی از سوی نمایندگان مجلس ایجاد شد، دارای اهمیت است. این نتیجه حاصل می شود که ممنوعیت ازدواج فرزندخوانده با سرپرست چه در زمان حضانت و چه بعد از آن ضروری است زیرا با عدم ممنوعیت آن نه تنها مبانی و اهداف حمایتی مورد نظر قانونگذار در تدوین قانون فراهم نمی شود بلکه گامی در جهت آسیب جسمی و روانی فرزندخوانده و سرپرستان اوست.

کلیدواژه ها:

فرزندخوانده ، سرپرستی ، ازدواج با فرزندخوانده ، کودکان بی سرپرست