تربیت شنیداری و آواشناسی: نقش برنامه های آموزش آواشناسی نظام مند در مقایسه با روش های کل نگر بر بهبود سرعت و دقت خواندن در پایه اول و دوم دبستان

این پژوهش با هدف مقایسه و ارزیابی اثربخشی دو رویکرد اصلی در آموزش سواد خواندن، یعنی آموزش آواشناسی نظام مند در مقابل روش های کل نگر ، بر بهبود سرعت و دقت خواندن و درک مطلب دانش آموزان پایه های اول و دوم دبستان انجام شده است. با توجه به اهمیت سال های اولیه در تثبیت مهارت های سوادآموزی، شناسایی موثرترین روش تدریس برای کاهش مشکلات خواندن ضروری است. روش: پژوهش حاضر با اتخاذ یک طرح شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه های کنترل و آزمایش صورت گرفته است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های اول و دوم دبستان بودند که به صورت خوشه ای انتخاب و به سه گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش ۱ (آموزش آواشناسی)، گروه آزمایش ۲ (آموزش کل نگر) و گروه کنترل (آموزش معمول). داده ها با استفاده از آزمون های استاندارد خواندن و درک مطلب جمع آوری و با روش تحلیل واریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که گروهی که تحت آموزش آواشناسی نظام مند قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کل نگر و گروه کنترل، به طور معنادار آماری در دقت واج خوانی و سرعت خواندن در پایان دوره پس آزمون، عملکرد بهتری داشتند. اگرچه هر دو روش بر درک مطلب تاثیر داشتند، اما آموزش آواشناسی نظام مند، به ویژه در دانش آموزانی که در معرض خطر نارساخوانی بودند، اثربخشی بالاتری را در مراحل اولیه سوادآموزی نشان داد. آموزش آواشناسی نظام مند باید به عنوان بخش محوری و اولیه برنامه درسی سوادآموزی در مدارس ابتدایی، برای ساختن یک پایه قوی در تشخیص کلمات و تضمین موفقیت دانش آموزان در خواندن در سال های آینده، اتخاذ شود.

کلیدواژه ها:

آموزش آواشناسی نظام مند ، روش های کل نگر ، سوادآموزی ، سرعت خواندن ، دقت خواندن ، تربیت شنیداری.