نقش خودکارآمدی معلمان در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان

این مقاله مروری به بررسی نقش حیاتی و چندوجهی «خودکارآمدی معلم» به عنوان یکی از قدرتمندترین متغیرهای روانشناختی موثر بر کیفیت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. خودکارآمدی، که به باور معلم به توانایی خود برای سازماندهی و اجرای اقدامات لازم برای دستیابی به نتایج مطلوب آموزشی تعریف می شود، فراتر از دانش تخصصی و مهارت های پداگوژیک عمل می کند و به عنوان یک موتور محرک درونی، بر تلاش، پشتکار، و راهبردهای آموزشی معلم تاثیر می گذارد. بیان مسئله این پژوهش بر این شکاف متمرکز است که نظام های آموزشی اغلب بر «چه چیزی» (محتوا) و «چگونه» (روش) تدریس می کنند، اما به «باور درونی» معلم به توانایی هایش کمتر توجه می کنند. این مقاله با استفاده از روش شناسی مروری-کتابخانه ای و با تکیه بر مبانی نظریه شناختی-اجتماعی آلبرت بندورا، به تحلیل ادبیات پژوهشی موجود می پردازد. یافته ها نشان می دهند که معلمان با خودکارآمدی بالا، از راهبردهای آموزشی نوآورانه تر استفاده می کنند، پشتکار بیشتری در برابر دانش آموزان چالش برانگیز نشان می دهند، مدیریت کلاس موثرتری دارند و محیط یادگیری مثبت تری ایجاد می کنند که همگی به بهبود معنادار کیفیت یادگیری دانش آموزان منجر می شود. در نهایت، مقاله با ارائه مجموعه ای از پیشنهادات کاربردی و مبسوط در سطوح فردی، مدرسه ای و کلان، راهکارهایی را برای سنجش و تقویت نظام مند خودکارآمدی در میان معلمان ارائه می دهد.