نقش تکنولوژی نانو در کیفیت فضاهای معماری

معماری، نه تنها تجسم سطح فنی، بلکه میراث تاریخ و فرهنگ است. معماری عالی حاوی ارزش تاریخی بالا و عوامل عاطفی است و با گذشت زمان همچنان عمیق تر می شود. فناوری نانو فناوری جدیدی است که در اواخر دهه ۱۹۸۰ متولد شد و در حال ظهور است. این فناوری عمدتا به مطالعه قوانین حرکت و برهمکنش الکترون ها، اتم ها و مولکول ها در سیستم ترکیب ماده در محدوده ۰. ۱ تا ۱۰۰ نانومتر اشاره دارد. نانومواد دارای خواص و ساختارهای ویژه ای هستند و مواد کامپوزیتی ساخته شده از آنها به دلیل استحکام و چقرمگی با کیفیت بالا، اثر تقویت و سفت شدن پلیمر را دارند. بنابراین، هدف این متن بررسی کاربرد مصالح ساختمانی نانوکامپوزیت در طراحی معماری مدرن و تجزیه و تحلیل مزایا و روند توسعه مصالح ساختمانی جدید است. روش این مقاله استفاده از روش مقایسه تجربی برای تجزیه و تحلیل اثر بهبود عملکرد مصالح ساختمانی نانوکامپوزیت بر مصالح ساختمانی اصلی فعلی یعنی بتن است. با ایجاد مدلی برای مطالعه تاثیر انقباض و خواص مکانیکی مصالح پایه سیمان، می توان عملکرد زیست محیطی و ارزیابی جامع مصالح ساختمانی را نیز بهبود بخشید. نتایج مربوطه از طریق مقایسه داده ها به دست می آید. هنگامی که مقدار مصالح ساختمانی نانوکامپوزیت ۱. ۵٪ باشد، مقدار انقباض شیمیایی خمیر سیمان ۵۸. ۲٪ و کرنش انقباضی ۱۵. ۳٪ افزایش می یابد. هنگامی که مقدار خاکستر بادی ۲۰٪ باشد، مقدار انقباض شیمیایی خمیر سیمان ۳۰. ۵٪ و کرنش انقباضی بتن ۸. ۸٪ کاهش می یابد. بنابراین، افزودن مصالح ساختمانی نانوکامپوزیت به مصالح پایه سیمان می تواند هیدراتاسیون سیمان را افزایش دهد، ساختار منافذ را بهینه کند و تا حدودی می تواند کاستی های افزودنی های معدنی را جبران کند و به اثرات بهبود بهتری دست یابد.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی نانو ، کیفیت فضاهای معماری