نقش رابطه معلم،دانش آموز در شکل گیری خودپنداره تحصیلی

خودپنداره تحصیلی به عنوان بخشی از سازه کلی خودپنداره، نقش مهمی در انگیزش، پیشرفت تحصیلی و نگرش دانش آموزان نسبت به یادگیری دارد. پژوهش های روان شناسی و علوم تربیتی نشان داده اند که یکی از عوامل موثر بر شکل گیری خودپنداره تحصیلی، کیفیت رابطه میان معلم و دانش آموز است. این رابطه، بستری فراهم می سازد که در آن احساس امنیت، پذیرش، و حمایت عاطفی می تواند اعتماد به نفس و تصویر ذهنی دانش آموز از توانایی های تحصیلی خود را تقویت کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر رابطه معلم–دانش آموز بر خودپنداره تحصیلی دانش آموزان در دوره ابتدایی است. روش تحقیق به کاررفته، توصیفی–همبستگی و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم در مدارس دولتی شهر تهران بوده است. برای گردآوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد، یکی برای سنجش کیفیت رابطه معلم–دانش آموز و دیگری برای ارزیابی خودپنداره تحصیلی استفاده شد. نتایج تحلیل آماری با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره نشان داد که میان مولفه های رابطه مثبت با معلم (نظیر حمایت عاطفی، احترام متقابل و ارتباط دوطرفه موثر) و سطح خودپنداره تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱). این یافته ها موید آن است که معلمان، فراتر از نقش آموزشی، در جایگاه نیرومندی برای تاثیرگذاری بر ادراکات فردی و تحصیلی دانش آموزان قرار دارند. بر این اساس، تاکید بر توسعه مهارت های ارتباطی و عاطفی معلمان می تواند زمینه ساز رشد مثبت خودپنداره در دانش آموزان باشد.