تاثیر آموزه های فقهی بر تربیت حقوقی فرزند

هدف این پژوهش، بررسی و تبیین تاثیر آموزه های فقهی بر فرآیند تربیت حقوقی فرزند در نظام خانواده است. تربیت حقوقی به معنای انتقال مفاهیم حق، تکلیف، مسئولیت پذیری و آگاهی از حدود و ثغور قانونی به فرزندان است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای، به این پرسش اصلی پاسخ می دهد که احکام و اصول فقهی مستخرج از متون دینی، چگونه می تواند چهارچوبی برای تربیت شهروندانی مسئول و قانون مند فراهم آورد. یافته های تحقیق نشان می دهد که مفاهیم فقهی همچون «حق الناس»، «حرمت تعدی به حقوق دیگران»، «لزوم وفای به عهد»، «امر به معروف و نهی از منکر» و «مسئولیت مدنی و کیفری»، در صورت تبدیل به گفتمان و رفتار روزمره در خانواده، سنگ بنای محکمی برای درک و پذیرش قواعد اجتماعی و حقوقی در فرزندان می شوند. همچنین، تکالیف فقهی والدین در تامین «نفقه»، «حفظ مال یتیم» و «تربیت دینی و اخلاقی»، الگویی عینی از مسئولیت پذیری حقوقی را به نمایش می گذارد. نتیجه آن که فقه اسلامی، با نگاهی همه جانبه و عمیق، تنها به تنظیم روابط خانوادگی نمی پردازد، بلکه ابزارهای قدرتمندی برای پرورش روحیه قانون مداری و مسئولیت پذیری از دوران کودکی در اختیار خانواده ها قرار می دهد.