تاثیر استفاده از فناوری های نوین آموزشی توسط معلمان بر یادگیری فعال

این مقاله به بررسی و تحلیل تاثیر عمیق استفاده از فناوری های نوین آموزشی توسط معلمان بر گذار از پارادایم سنتی تدریس به سمت یادگیری فعال و دانش آموزمحور می پردازد. در عصر دیجیتال، صرفا تجهیز کلاس های درس به ابزارهای فناورانه برای تحول در یادگیری کافی نیست؛ بلکه چگونگی به کارگیری این ابزارها توسط معلم به عنوان «معمار تجارب یادگیری» نقشی تعیین کننده دارد. این پژوهش با استفاده از روش مرور نظام مند ادبیات و با تکیه بر چارچوب های نظری کلیدی نظیر ساختن گرایی (Constructivism) و به ویژه مدل دانش محتوای پداگوژیک فناورانه (TPACK)، به این پرسش پاسخ می دهد که معلمان چگونه می توانند از پتانسیل فناوری برای ارتقای مشارکت، تفکر انتقادی و همکاری در میان دانش آموزان بهره برداری کنند. یافته ها در پنج محور اصلی طبقه بندی شده اند: ۱) تبدیل دانش آموز از مصرف کننده به خالق محتوا، ۲) تسهیل همکاری و ارتباطات نامحدود، ۳) امکان شخصی سازی و تمایز در آموزش، ۴) افزایش انگیزه از طریق بازی وارسازی و یادگیری کاوشگرانه، و ۵) تغییر نقش معلم به هماهنگ کننده و تسهیلگر. نتیجه گیری می شود که فناوری به خودی خود ضامن یادگیری فعال نیست، بلکه یک کاتالیزور قدرتمند است که اثربخشی آن به شایستگی پداگوژیک و دیجیتال معلم وابسته است. در نهایت، پیشنهاداتی کاربردی برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران به منظور ایجاد یک اکوسیستم حمایتی برای ادغام موثر فناوری در جهت تحقق یادگیری فعال ارائه می گردد.