بررسی اثر آموزش مهارت های زندگی در مدارس ایران

هدف از این پژوهش بررسی اثر آموزش مهارت های زندگی بر بهبود شاخص های روانی–اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان بود. مهارت های زندگی، که شامل توانایی هایی همچون تصمیم گیری، حل مسئله، ارتباط موثر، مدیریت استرس و خودآگاهی می شوند، به عنوان یکی از مولفه های کلیدی تربیت نسل توانمند و سازگار شناخته می شوند. یافته های کیفی نیز بیانگر تغییرات مثبت رفتاری، کاهش تعارضات بین فردی و افزایش تمایل به همکاری در فعالیت های گروهی بود.نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی می تواند نقش بسزایی در ارتقای سلامت روان، کاهش رفتارهای پرخطر و بهبود کیفیت تعاملات اجتماعی دانش آموزان ایفا کند. بر این اساس، گنجاندن برنامه های مهارت های زندگی به عنوان بخشی رسمی از برنامه درسی مدارس توصیه می شود تا دانش آموزان با توانایی های لازم برای رویارویی با چالش های فردی و اجتماعی وارد مرحله بزرگسالی شوند. سیاست گذاران آموزشی، دوره های مهارت های زندگی را به صورت ساختارمند، مستمر و متناسب با سن و فرهنگ بومی دانش آموزان طراحی کنند. همچنین، آموزش معلمان برای اجرای موثر این دوره ها و استفاده از روش های فعال یادگیری (مانند بازی نقش، بحث گروهی و پروژه های عملی) می تواند به ماندگاری اثرات مثبت آموزش کمک کند.

کلیدواژه ها:

اثر آموزش ، مهارت های زندگی ، مدارس