تاثیر داستان گویی تعاملی (Interactive Storytelling) بر یادگیری لغات در دانش آموزان پایه متوسطه اول

یادگیری زبان انگلیسی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های آموزشی در نظام تعلیم و تربیت امروز، نقشی کلیدی در شکل گیری آینده تحصیلی و شغلی دانش آموزان ایفا می کند. در این میان، گسترش رویکردهای نوین آموزشی و بهره گیری از فناوری های تعاملی سبب شده است تا پژوهشگران به دنبال راهکارهایی باشند که بتوانند بر محدودیت های روش های سنتی فائق آیند. یکی از این راهکارها، استفاده از داستان گویی تعاملی است؛ روشی که با قرار دادن دانش آموز در مرکز فرایند یادگیری، امکان مشارکت فعال، تصمیم گیری و تعامل مستقیم با محتوای آموزشی را فراهم می آورد.داستان گویی تعاملی برخلاف داستان گویی خطی و سنتی، تنها به شنیدن یا خواندن روایت محدود نمی شود. در این شیوه، فراگیرنده می تواند مسیر داستان را انتخاب کند، در ایجاد شخصیت ها نقش داشته باشد و حتی پایان روایت را تحت تاثیر قرار دهد. همین ویژگی باعث می شود تا فرآیند یادگیری از یک تجربه منفعل به تجربه ای پویا و جذاب تبدیل گردد. در بستر آموزش زبان، این پویایی به شکل مستقیم بر یادگیری واژگان اثر می گذارد، چراکه واژگان جدید در بستر موقعیت های معنادار و درگیرکننده ارائه می شوند.یادگیری واژگان همواره یکی از دشوارترین بخش های فرایند آموزش زبان دوم بوده است. بسیاری از دانش آموزان در حفظ واژه ها مشکل دارند و پس از مدت کوتاهی، آن ها را فراموش می کنند. استفاده از روش های سنتی مانند فهرست برداری یا تکرار مکانیکی، اگرچه در کوتاه مدت موثر است، اما در بلندمدت نمی تواند موجب تثبیت پایدار واژگان شود. داستان گویی تعاملی با فراهم کردن بسترهای طبیعی و جذاب برای به کارگیری واژگان، شرایطی را ایجاد می کند که یادگیری لغات نه تنها سریع تر، بلکه عمیق تر و ماندگارتر صورت گیرد.یکی از مهم ترین ویژگی های این رویکرد، پیوند میان زبان و احساس است. وقتی دانش آموز درون یک داستان تعاملی قرار می گیرد، خود را بخشی از آن روایت می بیند و همین همذات پنداری موجب می شود واژگان و عبارات جدید با بار عاطفی همراه شوند. تجربه های عاطفی مثبت به شکل قابل توجهی در تقویت حافظه نقش دارند و همین امر موجب می شود واژه های آموخته شده در حافظه بلندمدت ذخیره گردند.از سوی دیگر، داستان گویی تعاملی بستری مناسب برای تمرین مهارت های زبانی مختلف به شمار می آید. در جریان روایت، دانش آموز نه تنها واژگان جدید را می آموزد، بلکه آن ها را در قالب جملات، مکالمات و موقعیت های واقعی به کار می گیرد. این امر به ارتقای توانایی ارتباطی کمک کرده و دانش آموز را آماده می سازد تا در محیط های واقعی نیز از زبان به صورت موثر استفاده کند.عنصر انگیزش نیز از دستاوردهای مهم داستان گویی تعاملی است. در روش های سنتی، بی انگیزگی یکی از بزرگ ترین موانع یادگیری لغات محسوب می شود. اما وقتی فراگیرنده احساس کند که در ساختار داستان نقش دارد و هر تصمیم او می تواند مسیر روایت را تغییر دهد، اشتیاق بیشتری برای مشارکت فعال نشان می دهد. این مشارکت به طور مستقیم منجر به تکرار و تمرین بیشتر واژگان می شود و در نتیجه یادگیری عمق پیدا می کند.نتایج این پژوهش می تواند پیامدهای گسترده ای برای نظام آموزشی کشور داشته باشد. از یک سو، معلمان زبان انگلیسی می توانند با بهره گیری از این روش، محیط های آموزشی پویاتر و موثرتری ایجاد کنند و از سوی دیگر، برنامه ریزان درسی می توانند با توجه به شواهد علمی، محتوای آموزشی را به گونه ای بازطراحی کنند که یادگیری واژگان نه تنها آسان تر، بلکه لذت بخش تر شود. در نهایت، استفاده از داستان گویی تعاملی می تواند الگویی نوین برای پیوند میان آموزش رسمی و فناوری های نوین فراهم آورد و راه را برای ارتقای کیفیت یادگیری زبان در مدارس متوسطه باز کند.

کلیدواژه ها:

داستان گویی تعاملی ، یادگیری واژگان ، آموزش زبان انگلیسی ، دانش آموزان متوسطه اول