تاثیر آموزش عاطفی-اجتماعی (SEL) بر رفتار و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

در دهه های اخیر، آموزش عاطفی-اجتماعی یا (SEL) به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای نوین در نظام های آموزشی جهان مطرح شده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر برنامه های SEL بر دو شاخص کلیدی رفتار دانش آموزان و پیشرفت تحصیلی آن ها انجام شده است. با مرور متون و متاآنالیزهای معتبر بین المللی و مطالعات داخلی، یافته ها نشان می دهند که شرکت در برنامه های SEL منجر به کاهش ۱۱ درصدی رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش ۱۰ درصدی رفتارهای اجتماعی مثبت و بهبود ۱۱ درصدی نمرات در آزمون های استاندارد می شود. مطالعات نشان داده اند که آموزش SEL به کاهش تعارضات کلاسی، افزایش اعتماد به نفس و بهبود نمرات دروس ریاضی و علوم منجر می شود. این تاثیرات ناشی از تقویت مهارت هایی مانند خودآگاهی، خودتنظیمی هیجانی، همدلی و تصمیم گیری مسئولانه است که زمینه ساز یادگیری عمیق تر و تعاملات سالم تر در محیط مدرسه می شوند. با وجود شواهد قوی، شکاف هایی مانند کمبود مطالعات طولی، عدم توجه به دوره نوجوانی و فقدان برنامه های بومی سازی شده در ایران وجود دارد. این مقاله بر ضرورت تلفیق سیستماتیک SEL در برنامه های درسی مدارس و آموزش معلمان تاکید می کند تا شاهد رشد همه جانبه و پایدار دانش آموزان باشیم.

کلیدواژه ها:

آموزش عاطفی-اجتماعی ، رفتار دانش آموزان ، پیشرفت تحصیلی ، مهارت های اجتماعی