بررسی رابطه بین نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی و سطح فرسودگی عاطفی آن ها در مدارس

پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی و سطح فرسودگی عاطفی آن ها در محیط مدارس می پردازد. نتایج نشان می دهد که نگرش مثبت معلمان نسبت به کاربرد هوش مصنوعی در فرآیندهای آموزشی با کاهش فرسودگی عاطفی آن ها همراه است، در حالی که نگرش منفی یا مقاومت نسبت به فناوری های نوین موجب افزایش خستگی و کاهش انگیزه شغلی می شود. همچنین، استفاده موثر از ابزارهای هوش مصنوعی در برنامه ریزی و اجرای تدریس می تواند به بهبود رضایت شغلی، افزایش خودکارآمدی و کاهش فشارهای روانی منجر شود. یافته ها حاکی از آن است که آموزش و توانمندسازی معلمان برای پذیرش و بهره برداری از فناوری های نوین، نقش کلیدی در کاهش فرسودگی عاطفی دارد و می تواند به ارتقای کیفیت آموزش و سلامت روانی کارکنان آموزشی کمک کند. علاوه بر این، ایجاد محیط حمایتی و فراهم کردن منابع مناسب برای به کارگیری هوش مصنوعی در کلاس درس، اثرات مثبت قابل توجهی بر انگیزه، تعامل و پایداری شغلی معلمان خواهد داشت. نتایج این مطالعه بر اهمیت مدیریت تغییر، فرهنگ سازی فناوری و طراحی سیاست های آموزشی متناسب با نیازهای معلمان تاکید دارد و نشان می دهد که نگرش فردی نسبت به فناوری و حمایت سازمانی دو عامل موثر در کاهش فرسودگی عاطفی و بهبود کارایی آموزشی هستند. این پژوهش می تواند به عنوان راهنمای عملی برای مدیران آموزشی و برنامه ریزان مدارس در به کارگیری هوش مصنوعی و ارتقای سلامت روان معلمان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نگرش معلمان ، هوش مصنوعی ، فرسودگی عاطفی ، سلامت روان ، فناوری آموزشی