طراحی الگوی ارزشیابی سازنده در بهبود کیفیت آموزش ریاضی دوره ابتدایی

ارزشیابی سازنده به عنوان یکی از رویکردهای نوین در سنجش و یاددهی–یادگیری، در سال های اخیر مورد توجه ویژه پژوهشگران آموزش ریاضی قرار گرفته است. این رویکرد با تاکید بر مشارکت فعال دانش آموز، بازخورد مستمر، خودارزیابی و اصلاح راهبردهای یادگیری، می تواند کیفیت آموزش ریاضی را در دوره ابتدایی ارتقا دهد. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی ارزشیابی سازنده در آموزش ریاضی دوره ابتدایی انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی–سیستماتیک است؛ بدین معنا که ابتدا ادبیات نظری مرتبط به صورت سیستماتیک مرور شده، سپس یافته های پژوهش های معتبر تحلیل شده و در نهایت الگوی پیشنهادی ارائه گردیده است. در این الگو، عناصر کلیدی شامل تعیین اهداف یادگیری مبتنی بر استانداردهای ریاضی، طراحی تکالیف عملکردی، ارزشیابی تکوینی مرحله ای، گفت وگوی بازخوردی، خودارزیابی و همتاسنجی و در نهایت پایش مستمر پیشرفت یادگیری در نظر گرفته شده است. نتایج تحلیل پژوهش ها نشان می دهد که ارزشیابی سازنده موجب افزایش درک مفاهیم ریاضی، بهبود توان حل مسئله، تقویت انگیزه تحصیلی، رشد مهارت های فراشناختی و کاهش اضطراب ریاضی می شود. همچنین، به کارگیری الگوهای بازخوردی مبتنی بر شواهد عملکردی، نقش مهمی در افزایش کیفیت تعامل دانش آموز–معلم دارد. بر اساس یافته ها، الگوی پیشنهادی می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای معلمان دوره ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد و با ایجاد چرخه یادگیری–بازخورد–اصلاح، کیفیت تجربه یادگیری ریاضی را بهبود بخشد. نتیجه گیری کلی نشان می دهد که ارزشیابی سازنده نه تنها ابزار سنجش، بلکه عنصر جدایی ناپذیر فرآیند یادگیری است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی سازنده ، ارزشیابی تکوینی ، آموزش ریاضی ، دوره ابتدایی ، بازخورد آموزشی ، الگوی طراحی آموزشی