بررسی رابطه متغیر های «درک ارزش شخصی» و «اتکاء به نفس» با توسعه توانایی حرفه ای معلمان مدارس استثنایی استان گیلان

مقاله حاضر با هدف بررسی نقش سازگاری فردی در توسعه توانایی حرفه ای معلمان مدارس استثنایی استان گیلان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف در حیطه تحقیقات کاربردی و از نظر روش تحقیق، همبستگی بود. جامعه آماری معلمان مدارس استثنایی استان گیلان به تعداد ۱۱۷ نفر بوده که به کمک روش نمونه گیری سرشماری تعداد ۱۱۷ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد سازگاری فردی هیل (۲۰۰۹)، توانایی حرفه ای مهاجری (۱۳۹۰) و درگیری شغلی لاداهل وکنجر (۱۹۶۵) بودند. مهم ترین یافته های تحقیق نشان داد که میان اتکاء به نفس و درک ارزش شخصی با توسعه توانایی حرفه ای معلمان مدارس استثنایی استان گیلان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. مادامی که معلمان مدارس استثنایی بر اساس دانش های تخصصی خود در روند تدریس کلاسی خود تلاش نمایند می توانند به پیشرفت شغلی مورد نظر خود دست یابند. چنین معلمانی با اتکاء به نفس و علاقه به محیط کاری خود در تلاش خواهند بود تا روند آموزش را برای دانش آموزان ساده نموده و آنها را در بهبود شرایط تحصیلی یاری رسانند

کلیدواژه ها:

توسعه توانایی حرفه ای معلمان ، درک ارزش شخصی ، اتکاء به نفس ، ضریب آلفای کرونباخ