اقدام پژوهی : چگونه توانستم با مدیریت مدرسه محور ، از طریق راهکارهای خلاق، زمینه کاهش کم رویی دانش آموزان را فراهم کنم؟

یکی از چالش های رفتاری رایج در مدارس، کم رویی و کناره گیری اجتماعی برخی از دانش آموزان است که می تواند فرآیند یادگیری، تعاملات گروهی و مشارکت آن ها در فعالیت های درسی و فوق برنامه را تحت تاثیر قرار دهد. کم رویی، نه تنها مانعی در مسیر رشد شخصیتی و تحصیلی دانش آموزان است، بلکه در بلندمدت منجر به کاهش اعتماد به نفس، شکل گیری اضطراب اجتماعی و انزوای فردی می شود.در این اقدام پژوهی، با هدف کاهش کم رویی دانش آموزان، تلاش شد تا از نقش مدیریتی و هماهنگ کننده معاون آموزشی استفاده کرده و با همکاری موثر معلمان، مربیان پرورشی و مشاور مدرسه، برنامه هایی هدفمند و خلاقانه در سطح مدرسه طراحی و اجرا گردد. این اقدامات شامل: برگزاری کارگاه های تقویت مهارت های ارتباطی، تشکیل گروه های همسال یار، طراحی فعالیت های مشارکتی مثل تئاتر کلاسی، بازی های گروهی، مسابقات با محوریت سخنوری، جلسات داستان گویی و سخنرانی دانش آموزی، ایجاد پادکست و روزنامه دیواری مدرسه و تقویت فضاهای تعامل ایمن و آزاد در مدرسه بود.فرآیند اقدام پژوهی با گردآوری شواهد اولیه، شناسایی دانش آموزان کم رو، تحلیل دلایل، اجرای طرح های خلاقانه، ارزیابی مستمر و بازنگری روش ها انجام شد. نتایج نهایی نشان داد که فضای مدرسه، در صورت برخورداری از مدیریت خلاق، حمایت روانی، و فرصت های بیان خود، می تواند زمینه ساز کاهش کم رویی و تقویت خودابرازی در دانش آموزان باشد. نقش کلیدی معاون آموزشی در این مسیر، به عنوان حلقه ارتباطی میان کادر آموزشی، دانش آموزان و خانواده ها، بسیار موثر و تعیین کننده بود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، روش های خلاق - دانش آموز – کم رویی – نا سزاگویی – خجل بودن – مدرسه