سیر تحول معماری ایران از درونگرایی به برونگرایی

امروزه معماری معاصر ایران در تنشی آشکار بین الگوهای غربی و گذشته پرافتخار به سر می برد. وقتی صحبت از معماری کهن ایران به میان می آید شاید کمتر کسی باشد که نتواند مصادیق آن را در ذهن مجسم کند، مصادیقی که بیانگر مبانی نظری خاص معماری ایران زمین، هستند، نظم، توازن، تقارن، تعادل، بافت، فرم، فضا، و... به خوبی یادآور پیشینه تاریخی معماری ما هستند. زمان و مکان دو مولفه اساسی هویت میباشد از این رو هویت بیش از آنکه معطوف به گذشته باشد با توقعات افراد در زمان حال ارتباط بسیار نزدیک دارد و سعی می کند نیازهای فردی و جمعی شهروندان را برطرف سازد. روش تحقیق در این پژوهش از طریق گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و توصیف و تحلیل و قیاس میباشد که سعی در شرح سیر تحول معماری ایران از درونگرایی به برونگرایی را دارد و نتیجه کلی از این پژوهش به این است که، معماری مسکونی ایران به دلایل گوناگون از قبیل ورود معماران غربی و تاثیر پذیری از غرب و همچنن محدودیت هایی که با توجه به افزایش جمعیت و سبگ زندگی اتفاق افتاد، تدریجا از درونگرایی دور شد، و به برونگرایی سوق پیدا کرد همچنین در این پژوهش به بررسی تاریخ معماری و دگرگونیهای معماری ایران پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

معماری ، ایران ، درونگرایی ، برونگرایی ، سیر تحول معماری ، غرب ، تاریخ معماری ایران