نقش بازخورد توصیفی در تقویت اعتماد به نفس دانش آموزان پایه اول و دوم ابتدایی

بازخورد توصیفی یکی از موثرترین راهبردهای آموزشی در دوره ابتدایی است که با تمرکز بر فرآیند یادگیری، ارائه راهنمایی های سازنده و پرهیز از قضاوت عددی، اعتماد به نفس و خودکارآمدی دانش آموزان را تقویت می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هشت هفته ای بازخورد توصیفی بر اعتماد به نفس دانش آموزان پایه اول و دوم ابتدایی در شهر تهران و با روش شبه آزمایشی (پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل) انجام شد. نمونه شامل ۱۵۰ دانش آموز (۷۵ نفر گروه آزمایش و ۷۵ نفر گروه کنترل) بود. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه خودکارآمدی کودکان Bandura (۱۹۹۰)، چک لیست مشاهده کلاس بر اساس مدل Hattie & Timperley (۲۰۰۷)، و مصاحبه نیمه ساختاریافته. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنادار در اعتماد به نفس داشت (F = ۳۱.۴۷, p < .۰۰۱, η² = ۰.۳۵)تحلیل محتوای کیفی نیز سه تم اصلی «تقویت باور به توانایی»، «کاهش اضطراب عملکرد» و «افزایش مشارکت فعال» را استخراج کرد. یافته ها بر لزوم آموزش ضمن خدمت معلمان و بازنگری در اجرای طرح ارزشیابی توصیفی تاکید دارد

کلیدواژه ها:

ازخورد توصیفی ، اعتماد به نفس ، خودکارآمدی ، ارزشیابی کیفی-توصیفی ، دانش آموزان پایه اول و دوم ابتدایی