تجربه های سرپناه موقت پس از سانحه در کشور ژاپن

کشور ژاپن به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود در کمربند لرزه ای و مواجهه با سوانح طبیعی نظیر زمین لرزه، سونامی و سیل، به عنوان یکی از پیشگامان توسعه راهکارهای نوین در زمینه سرپناه موقت پس از سانحه شناخته میشود. این شرایط ضرورت طراحی سرپناه هایی انعطاف پذیر و متناسب با زمینه های فرهنگی اجتماعی و اقلیمی را به عنوان امری مهم مطرح نموده است. پژوهش حاضر با رویکردی مروری -تحلیلی، به بررسی تطبیقی و جامع ده نمونه منتخب از سرپناه های موقت اجرا شده در ژاپن میپردازد. این نمونه ها از منظر معماری انسان محور، مصالح و فناوری ساخت، سرعت و سهولت اجرا ملاحظات فرهنگی و روانی و میزان تطابق با نیازهای جامعه محلی و شرایط بحرانی ارزیابی شده اند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که موفقیت سرپناه های موقت در ژاپن فراتر از راهکارهای مهندسی صرف بوده و بر هم افزایی عوامل انسانی، اجتماعی و زمینه محور استوار است این مقاله با تحلیل تطبیقی این نمونه ها چارچوبی نظری و کاربردی برای طراحی سرپناه موقت ارائه میدهد که ضمن تاکید بر تاب آوری، پاسخ گویی فرهنگی و قابلیت اجرایی در شرایط اضطراری، قابلیت تعمیم به سایر مناطق مشابه را دارا میباشد. نتایج این پژوهش راهنمایی برای طراحان سیاست گذاران و سازمانهای امدادی جهت بهبود کیفیت و کارایی سرپناه های موقت فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

سرپناه موقت ، بازسازی پس از سانحه ، ژاپن ، تاب آوری ، معماری انسان محور