بررسی آثار فردی و اجتماعی حیاورزی از منظر آموزه های اسلامی

هدف اصلی این پژوهش، تبیین ابعاد و آثار فردی و اجتماعی حیاورزی بر اساس آموزه های دینی اسلام، با تمرکز بر آیات قرآن کریم، روایات معصومین (علیهم السلام) و منابع معتبر اسلامی است. با توجه به نقش بنیادین حیا به عنوان یکی از مهم ترین فضائل اخلاقی در فرهنگ اسلامی، این پژوهش در پی آن است تا ساختار مفهومی حیاورزی و پیامدهای تربیتی و اجتماعی آن را تحلیل و بازنمایی کند. روش تحقیق در این مطالعه روشهای تحلیلی، استنتاجی و اسنادی است؛ بدین معنا که با بهره گیری از روش تحلیلی ، آیات و روایات مرتبط با موضوع، استخراج و طبقه بندی شده و سپس بر اساس آن ها، ابعاد، مولفه ها و نشانگرهای حیاورزی در دو بعد فردی و اجتماعی تبیین گردیده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که حیا در بعد فردی، نقش مهمی در تقویت خودکنترلی اخلاقی، پرهیز از گناه، رشد معنوی، و سلامت روانی دارد و در بعد اجتماعی، عامل تنظیم کننده ی رفتارهای جمعی، حفظ حدود شرعی در تعاملات و ارتقاء سلامت فرهنگی جامعه محسوب می شود. همچنین مولفه هایی چون پوشش عفیفانه، وقار رفتاری، ادب در گفتار، مرزبندی روابط، و الگوگیری از شخصیت های حیاورز، از جمله شاخص های برجسته ی حیاورزی در متن دین اسلام است. در بحث نهایی، پژوهش به این نتیجه می رسد که بازگشت به اصل فراموش شده ی حیا می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در بازسازی اخلاقی فرد و جامعه، به ویژه در مواجهه با چالش های فرهنگی معاصر، ایفای نقش کند. پیشنهاد می شود نهادهای تربیتی، آموزشی و فرهنگی با بهره گیری از ظرفیت آموزه های دینی، به ترویج حیا به مثابه یک نظام تربیتی-اجتماعی مبادرت ورزند.