تحلیل کارکرد مدرسه به مثابه یک جامعه یادگیرنده در پرورش مهارت های بین فردی دانش آموزان
محل انتشار: دومین همایش ملی علوم انسانی با رویکرد نوین و اولین همایش بین المللی پژوهشی فرهنگیان نوین
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 48
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
HCWNT02_2969
تاریخ نمایه سازی: 7 آذر 1404
چکیده مقاله:
مفهوم مدرسه به مثابه یک جامعه یادگیرنده در دهه های اخیر به یکی از رویکردهای بنیادین تحول آموزشی تبدیل شده است؛ رویکردی که بر نقش مدرسه به عنوان سازمانی پویا، مشارکت محور و یادگیری محور تاکید دارد و تلاش می کند تمام عناصر مدرسه را در فرآیندی نظام مند از یادگیری، بازاندیشی و تعامل مستمر قرار دهد. در چنین مدلی، مدرسه صرفا محل انتقال دانش نیست، بلکه بستری اجتماعی است که در آن دانش آموزان در قالب مشارکت فعال، تعاملات معنادار، گفت وگوهای سازنده، حل مسئله جمعی و تجربه های یادگیری مبتنی بر همکاری، مهارت های بین فردی خود را تقویت می کنند. در این چارچوب، نقش معلمان نیز از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری و طراح موقعیت های مشارکتی تغییر می یابد و مدرسه به محیطی بدل می شود که روابط انسانی، فرهنگ مشارکت و یادگیری مشارکتی به عنوان زیرساخت تربیتی آن عمل می کنند.تحلیل کارکرد مدرسه به مثابه یک جامعه یادگیرنده نشان می دهد که این رویکرد در تقویت مهارت هایی نظیر همدلی، ارتباط موثر، مسئولیت پذیری اجتماعی، مشارکت در تصمیم گیری، مدیریت تعارض، کار گروهی و سازگاری اجتماعی نقش اساسی دارد. این الگو با ایجاد فرصت های یادگیری مشارکتی، ترویج گفت وگوهای کلاسی، تقویت فعالیت های گروهی، ایجاد شبکه های یادگیری بین دانش آموزان و معلمان، و شکل دهی فرهنگ مدرسه محور بر احترام متقابل، به تعاملات بین فردی عمق می بخشد. از سوی دیگر، مدرسه به عنوان یک جامعه یادگیرنده، به صورت ساختاری امکان بازاندیشی جمعی، یادگیری سازمانی و توزیع رهبری را فراهم می سازد و باعث می شود دانش آموزان در کنار یادگیری علمی، مهارت های تعامل اجتماعی و بین فردی را در بستر واقعی تجربه کنند.یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که اجرای الگوی جامعه یادگیرنده در مدارس موجب تقویت شبکه های ارتباطی میان دانش آموزان، کاهش رفتارهای پرخطر، افزایش انسجام گروهی، ارتقای حس تعلق، ترویج فرهنگ احترام و همکاری، و افزایش سطح خودکارآمدی اجتماعی می شود. این رویکرد همچنین با فراهم کردن محیطی حمایتی و مشارکتی، یادگیری عمیق تر و پایدارتر را امکان پذیر می سازد و مدرسه را از یک ساختار سلسله مراتبی به نهادی یاددهنده یادگیرنده تبدیل می کند که در آن هم دانش آموزان و هم معلمان به صورت همزمان یادگیری را تجربه می کنند. چکیده حاضر تلاش می کند تصویری جامع از نقش مدرسه در قالب یک جامعه یادگیرنده ارائه دهد و نشان دهد که چگونه این نقش می تواند به پرورش مهارت های بین فردی دانش آموزان منجر شود.
کلیدواژه ها:
مدرسه یادگیرنده ، جامعه یادگیرنده ، مهارت های بین فردی ، تعامل اجتماعی ، یادگیری مشارکتی ، ارتباط موثر ، کار گروهی ، یادگیری سازمانی ، فرهنگ مدرسه.
نویسندگان