کارکردهای تربیت بدنی در تقویت پیوندهای اجتماعی و ارتقای همبستگی دانش آموزان در مدرسه

در پارادایم های نوین آموزشی قرن بیست و یکم، مدرسه نه تنها به عنوان کانونی برای انتقال دانش آکادمیک، بلکه به مثابه یک سیستم اجتماعی پیچیده و حیاتی برای جامعه پذیری و توسعه مهارت های شهروندی شناخته می شود. در این میان، درس تربیت بدنی به واسطه ماهیت منحصر به فرد خود که ترکیبی از کنش های جسمانی، هیجانی و تعاملی است، بستری استراتژیک برای شکل گیری و استحکام پیوندهای اجتماعی فراهم می آورد. این پژوهش مروری با هدف واکاوی عمیق و تحلیل انتقادی نقش تربیت بدنی در تقویت سرمایه اجتماعی مدرسه و ارتقای همبستگی میان دانش آموزان تدوین شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور سیستماتیک و گسترده منابع معتبر علمی داخلی و بین المللی است. یافته های حاصل از سنتز ادبیات پژوهشی نشان می دهد که فعالیت های ورزشی ساختارمند، از طریق مکانیزم های روان شناختی و جامعه شناختی متعددی نظیر وابستگی متقابل مثبت در بازی های تیمی، تجربه اهداف مشترک، و مواجهه با چالش های اخلاقی در محیطی پویا، نقش بسزایی در کاهش انزوای اجتماعی و افزایش احساس تعلق دانش آموزان ایفا می کنند. تربیت بدنی با فراهم سازی فرصت های برابر برای تعاملات غیررسمی، زمینه را برای درک متقابل، تعدیل تعصبات گروهی و تقویت اعتماد بین فردی مهیا می سازد. نتایج حاکی از آن است که مداخلات تربیتی مبتنی بر فعالیت بدنی، فراتر از ارتقای سلامت فیزیولوژیک، به عنوان ابزاری قدرتمند برای توسعه شایستگی های اجتماعی-عاطفی و نهادینه سازی ارزش های اخلاقی عمل می کنند. در نهایت، این مقاله بر ضرورت گذار از رویکرد جسمانی نگر به رویکرد تمام ساحتی در تربیت بدنی تاکید ورزیده و استدلال می کند که همبستگی شکل گرفته در زمین ورزش، قابلیت تعمیم به فضای عمومی مدرسه و جامعه را داراست.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، پیوندهای اجتماعی ، همبستگی دانش آموزان ، جامعه پذیری ، سرمایه اجتماعی مدرسه