اثرات کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی در آموزش بر سازگاری اجتماعی کودکان در دوره ابتدایی

در دوران گذار از آموزش سنتی به آموزش مدرن و دیجیتال، نفوذ فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در ساختارهای آموزشی به یکی از بحث برانگیزترین موضوعات روز تبدیل شده است. این مقاله مروری جامع با هدف واکاوی عمیق و چندبعدی تاثیرات به کارگیری ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند یاددهی و یادگیری بر سازگاری اجتماعی کودکان در دوره ابتدایی تدوین شده است. دوره ابتدایی به عنوان خاستگاه شکل گیری مهارت های ارتباطی، همدلی، نوع دوستی و قوانین زندگی جمعی، از حساسیتی ویژه برخوردار است. ورود هوش مصنوعی با قابلیت هایی همچون آموزش تطبیقی، بازخوردهای بلادرنگ و محیط های شبیه سازی شده، پارادایم های جدیدی را در تعاملات کلاسی ایجاد کرده است. این پژوهش با بررسی سیستماتیک ادبیات موجود، تلاش می کند تا به این پرسش پاسخ دهد که آیا هوش مصنوعی تسهیل گر اجتماعی شدن است یا عاملی برای انزوا. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که تاثیر این فناوری بر سازگاری اجتماعی، ماهیتی دوگانه دارد. از یک سو، با ارتقای اعتمادبه نفس تحصیلی از طریق شخصی سازی یادگیری و کاهش استرس ناشی از شکست در جمع، زمینه را برای مشارکت اجتماعی فعال تر فراهم می کند. از سوی دیگر، استفاده کنترل نشده و جایگزینی تعاملات انسانی با ماشین، می تواند منجر به کاهش درک عاطفی، ضعف در خوانش نشانه های غیرکلامی و تقلیل مهارت های حل تعارض در دنیای واقعی شود. نتیجه گیری نهایی بر لزوم اتخاذ رویکردی ترکیبی تاکید دارد که در آن هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین معلم یا همسالان، بلکه به عنوان ابزاری مکمل برای غنی سازی تعاملات انسانی و تقویت کارکردهای اجتماعی مدرسه به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، فناوری های نوین آموزشی ، تعاملات کلاسی ، روانشناسی رشد ، تحول دیجیتال