نقش مشارکت شغلی در رابطه بین مدیریت استعداد و اثربخشی برنامه های آموزش و توسعه منابع انسانی

هدف این پژوهش بررسی نقش مشارکت شغلی در رابطه بین مدیریت استعداد و اثربخشی برنامه های آموزش و توسعه منابع انسانی در سازمان هاست. با توجه به پیچیدگی محیط کاری امروز و ضرورت بهره گیری از سرمایه انسانی توانمند، درک سازوکارهای اثرگذار بر کیفیت برنامه های آموزشی، اهمیتی دوچندان یافته است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی– تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسناد نظری، مطالعات پیشین و تحلیل مفهومی، تلاش می کند سازوکارهایی را روشن سازد که از طریق آن مدیریت استعداد می تواند اثربخشی برنامه های آموزش و توسعه را ارتقا دهد. بر اساس یافته های نظری، مدیریت استعداد زمانی بیشترین کارایی را دارد که کارکنان نسبت به فعالیت های شغلی خود احساس تعلق، مشارکت و معنا داشته باشند؛ زیرا مشارکت شغلی به افزایش انگیزش، تعهد، یادگیری فعال و بهره گیری موثر از فرصت های آموزشی منجر می شود. تحلیل ها نشان می دهد که وجود نظام های شفاف شناسایی استعدادها، مسیرهای پیشرفت شغلی، حمایت مدیران و فرهنگ یادگیرنده، زمینه را برای تعمیق مشارکت شغلی فراهم می سازد و این مشارکت، پل ارتباطی موثری میان سیاست های مدیریت استعداد و نتایج نهایی آموزش و توسعه است. برنامه های آموزشی زمانی اثربخش تر خواهند بود که همراه با راهبردهای تقویت مشارکت شغلی طراحی شوند.لذا پژوهش به این نتیجه می رسد که سازمان ها برای بهبود اثربخشی آموزش و توسعه منابع انسانی باید به صورت همزمان بر مدیریت نظام مند استعداد و ارتقای مشارکت شغلی تمرکز کنند تا از هم افزایی این دو حوزه بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

مشارکت شغلی ، مدیریت استعداد ، برنامه های آموزش ، منابع انسانی