نقش حمایت عاطفی والدین در شکل گیری تاب آوری تحصیلی و کاهش اضطراب وجودی نوجوانان دوره متوسطه

در جهان پرآشوب امروز که اضطراب و بی ثباتی روانی نوجوانان به یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی بدل شده است، نقش حمایت عاطفی والدین بیش از هر زمان دیگر برجسته می نماید. نوجوان، در مرز میان کودکی و بزرگ سالی، برای یافتن معنا، امنیت و اعتمادبه نفس، به بستری نیاز دارد که از عاطفه، پذیرش و هم دلی سرشار باشد. چنین بستری، در سیمای «والد حامی هیجانی»، به او می آموزد که جهان بیرون هرچند پرابهام است، اما درون انسان می تواند پناهگاهی مطمئن باشد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی و با هدف واکاوی «نقش حمایت عاطفی والدین در شکل گیری تاب آوری تحصیلی و کاهش اضطراب وجودی نوجوانان دوره ی متوسطه» انجام می شود. در این مسیر، پیوند میان متغیرهای عاطفی شناختی خانواده و سازوکارهای مقابله ای در مدرسه بررسی می گردد تا روشن شود که چگونه همدلی، گوش دادن فعال، پذیرش بی قیدوشرط و حضور هیجانی والدین، به نوجوان توان زیستن، معناجویی و مقابله با اضطراب وجودی را می بخشد. نتایج مورد انتظار، بنیانی برای بازنگری در راهبردهای تربیتی خانواده و مدرسه فراهم می آورد و می تواند الگویی بومی برای تقویت سلامت روان و مسئولیت پذیری نسل آینده ارائه دهد؛ نسلی که تاب بیاورد بی آن که خاموش شود، و معنا بجوید بی آن که از جهان بگریزد.