بررسی نقش تعاملات اجتماعی در محیط مدرسه بر رشد شخصیتی دانش آموزان

در دهه های اخیر، توجه به کیفیت محیط مدرسه و اهمیت تعاملات اجتماعی میان دانش آموزان و سایر اعضای مدرسه، به یکی از محورهای اساسی پژوهش های آموزشی و روان شناسی تبدیل شده است. تعاملات اجتماعی در محیط مدرسه نه تنها بستری مناسب برای رشد اجتماعی دانش آموزان فراهم می کند، بلکه در ارتقای ابعاد مختلف شخصیت آنان، همچون اعتماد به نفس، خودپنداره، مسئولیت پذیری، کنترل هیجانی، و توسعه مهارت های حل مسئله نیز نقشی اساسی ایفا می نماید. در این مطالعه، با تمرکز بر نظریه های رشد شخصیت و روان شناسی اجتماعی، به بررسی تاثیر ساختار شبکه های ارتباطی، کیفیت روابط دانش آموز-معلم، حمایت های عاطفی همسالان، و فرهنگ مشارکت جویی بر شکل گیری شاخص های مثبت شخصیتی پرداخته شده است. نتایج حاکی از آن است که افزایش تعاملات مبتنی بر همدلی، احترام متقابل، و مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های گروهی مدرسه، زمینه ساز ارتقای خودآگاهی، مسئولیت پذیری اجتماعی و تاب آوری در آنان می گردد. همچنین وجود روابط سازنده با معلمان و کادر مدرسه، احساس امنیت روانی و تعلق اجتماعی را افزایش داده و به پیشگیری از آسیب های روان شناختی کمک موثری می کند. با توجه به یافته های این پژوهش، طراحی و تقویت برنامه های آموزشی و تربیتی مبتنی بر تعاملات اجتماعی موثر، رویکردی کلیدی در توسعه همه جانبه شخصیت دانش آموزان و سپردن آینده ای پایدار به جامعه محسوب می گردد.