چشم اندازهای توسعه و بهبود نظام آموزشی ویژه

چشم انداز توسعه نظام آموزشی ویژه در ایران مستلزم رویکردی جامع، چند جانبه و پایدار است؛ یعنی ترکیب سیاست گذاری موثر، توانمندسازی معلم، زیرساخت های فیزیکی و محتوای آموزشی انعطاف پذیر. پژوهش عدالت آموزشی (دربان آستانه، ۱۳۹۵) پیشنهاد می کند که نابرابری آموزشی در میان کودکان کم توان روستایی باید با اولویت قرار گیرد تا فراگیری واقعی تحقق یابد. از سوی دیگر، مقالات اخیر در نشریه «توانمندسازی کودکان استثنایی» نشان می دهند که استفاده از فناوری های نوین، تعامل بین بخشی بین آموزش، روانشناسی و توانبخشی و طراحی مدل های مداخله ای بومی می تواند ظرفیت تحول آفرینی زیادی داشته باشد (هاشمی، ۱۴۰۳). همچنین، بر اساس تحلیل وضعیت حقوق فرهنگی کودکان معلول، تاکید می شود که تحقق عدالت آموزشی نیازمند نظارت مدون بر اجرای قانون، سرمایه گذاری در آموزش معلمان و ارزیابی مستمر وضعیت آموزشی است (رامندی، ۱۴۰۱). در نتیجه، چشم انداز پیش رو باید بر ایجاد مدارس جامع، ارتقای کیفیت تدریس و ارزیابی و تضمین مشارکت فعال خانواده ها و جامعه متمرکز باشد تا کودکان با نیازهای ویژه بتوانند به حق واقعی آموزش دست یابند.