آموزش اجتماعی و مهارت های زندگی برای کودکان با نیازهای ویژه

آموزش اجتماعی و مهارت های زندگی برای کودکان با نیازهای ویژه نقش بنیادینی در توانمندسازی آن ها در تعامل با جامعه دارد؛ این مهارت ها شامل ارتباط موثر، حل مسئله، مدیریت هیجان و تصمیم گیری در موقعیت های روزمره هستند که به این کودکان کمک می کند استقلال بیشتری در زندگی پیدا کنند. در مطالعات ایرانی، نامورنژاد و علمدارلو (۱۴۰۱) نشان داده اند که آموزش مهارت های زندگی به دانش آموزان با کمتوانی ذهنی موجب بهبود «سازگاری اجتماعی» آن ها می شود، که این امر به افزایش کیفیت زندگی و کاهش وابستگی در محیط اجتماعی منجر می گردد. همچنین، محمودی (۲۰۱۶) در پژوهش خود تاثیر مثبت آموزش زندگی بر «کفایت اجتماعی» دانش آموزان آهسته گام را گزارش کرده است که نمایانگر تاثیر عمیق مهارت های زندگی بر توانمندی تعامل اجتماعی است. از سوی دیگر، راهکارهای عملی برای تقویت مهارت های اجتماعی کودکان کم توان ذهنی، مانند پرورش همدلی، حس هویت جمعی و تفکر عقلانی، در متون آموزشی پیشنهاد شده است (صدای معلم، ۱۴۰۰) که می تواند در طراحی برنامه های تحول آفرین آموزشی ویژه گنجانده شود. بنابراین، تلفیق آموزش اجتماعی و مهارت های زندگی در برنامه های آموزشی ویژه نه تنها به رشد شناختی کودکان با نیازهای ویژه کمک می کند بلکه زیربنایی برای مشارکت فعال تر و معنادار آن ها در جامعه ایجاد می نماید.