گونه شناسی سبک های حکمرانی و سیاست گذاری عمومی در توانمندسازی زنان در غرب آسیا

حکمرانی به عنوان چارچوب بنیادین شکل دهنده سیاست گذاری عمومی، نقش کلیدی در تعیین مسیر توسعه، توزیع منابع و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان دارد. با این ملاحظه، پرسش اصلی مقاله این است که سبک های گوناگون حکمرانی چگونه با سیاست گذاری عمومی تعامل می کنند و چه تاثیری بر کیفیت حکمرانی و به ویژه بر توانمندسازی زنان دارند؟ فرضیه  مورد آزمون پژوهش این است که تحقق حکمرانی خوب مستلزم تلفیق ابعاد سیاست و سیاست گذاری، و تقویت شفافیت، مشارکت و پاسخگویی است و بدون این عناصر، توانمندسازی زنان و گروه های آسیب پذیر تحقق نمی یابد. مقاله حاضر از منظر نظری، گونه شناسی سبک های حکمرانی را با تکیه بر سلسله مراتب، بازارها و شبکه ها ارائه می دهد و نشان می دهد که اصلاحات نهادی تنها زمانی پایدار خواهند بود که در چارچوب منازعه سیاسی، وابستگی به مسیر و شرایط نهادی خاص هر کشور تحلیل شوند. از منظر تجربی، با تمرکز بر کشورهای غرب آسیا -به ویژه ایران، ترکیه و عربستان سعودی - نشان می دهد که سیاست هایی مانند تمرکززدایی، دولت الکترونیک و ارتقای نمایندگی زنان، کیفیت حکمرانی را بهبود بخشیده اما همچنان چالش هایی در حوزه مشارکت سیاسی زنان و رفع تبعیض ساختاری باقی مانده است. یافته ها حاکی از آن است که حکمرانی خوب و توانمندسازی زنان دو مولفه به هم پیوسته اند که در صورت تقویت متقابل، زمینه ساز توسعه پایدار منطقه غرب آسیا خواهند بود. این مقاله از حیث روش شناسی، ترکیبی و از نظر هدف، رویکردی اکتشافی - تحلیلی دارد. همچنین، گردآوری و تحلیل داده ها بر پایه منابع کتابخانه ای و اسنادی صورت گرفته است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی خوب ، سیاست گذاری عمومی ، توانمندسازی زنان ، اصلاحات نهادی ، غرب آسیا