ارزیابی وضعیت آسیب پذیری خطوط ارتباطی و نقاط روستایی در برابر مخاطره زمین لغزش در قلمروهای کوهستانی (مطالعه موردی: مسیر ارتباطی میانه تا بستان آباد)

زمین­لغزش یکی از مهم­ترین مخاطراتی است که هر ساله باعث بروز خسارات زیادی در مناطق کوهستانی می­شود. از جمله مناطقی که در معرض این مخاطره قرار دارد، مسیر ارتباطی شهر میانه تا بستان آباد است. با توجه به اهمیت موضوع، در این پژوهش به شناسایی مناطق مستعد وقوع زمین­لغزش و تحلیل وضعیت آسیب­پذیری نقاط روستایی در این مسیر پرداخته شده است. در این تحقیق از تصاویر ماهواره­های MODIS، مدل رقومی ارتفاعی ۳۰ متر SRTM و لایه رقومی زمین­شناسی ۱:۱۰۰۰۰۰ منطقه به­عنوان مهم­ترین داده­های تحقیق استفاده شده است. مهم­ترین ابزارهای مورد استفاده در این تحقیق، سامانه گوگل ارث انجین، ArcGIS و TerrSet بوده است. همچنین در این تحقیق از مدل­های WLC، OWA و AHP به منظور شناسایی مناطق مستعد وقوع زمین­لغزش استفاده شده است. بر اساس نتایج بدست آمده، در روش WLC حدود ۲۷/۸ درصد و در روش OWA حدود ۲۷/۶ درصد از کل مساحت منطقه در طبقات با پتانسیل زیاد و خیلی زیاد وقوع زمین­لغزش قرار دارند که بیش­تر در بخش های غربی و میانی و منطبق بر دامنه­های منتهی به مسیر جاده میانه–بستان آباد واقع شده اند. همچنین، نتایج این تحقیق نشان داده است که حداقل ۱۰ مورد از روستاهای منطقه در معرض مخاطره زمین­لغزش قرار دارند که ضروری است اقدامات لازم از جمله مدیریت تغییرات کاربری اراضی و نظارت بر رعایت اصول صحیح توسعه راه­های ارتباطی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

زمین لغزش ، آسیب پذیری ، WLC ، OWA ، نقاط روستایی